"" "" "" "การประท้วงของมด ..... " "" "" "" "

"" "" "" "การประท้วงของมด ..... " "" "" "" "

           ผมเชื่อว่าสัตว์ที่เก็บไว้ในใจข้อเท็จจริงบางอย่างที่มีการพิจารณาอย่างจริงจังในชีวิตของเขาและที่สำคัญที่สุดผ่านมันเพื่อลูกครอกของพวกเขาจากคนรุ่นหนึ่งที่จะหลีกเลี่ยงได้อีกครั้งอีกครั้งเกิดขึ้นและสิ่งที่เกิดขึ้นนานมาแล้วใน เก่านา ธ อร์ไปซาลิมที่ได้มากับพวกเขาทั้งหมดความรุนแรงไม่เคยเป็นไปไม่ได้
           แออัดของสัตว์หลายชนิดและคุณภาพของที่ดินที่ได้กลายเป็นสวรรค์สำหรับสัตว์กินเนื้อทั้งสองพันธุ์และเพื่อกันและกัน ที่อาศัยอยู่ในความสามัคคีบางอย่าง ไม่มีใครรู้ว่าฝูงเอาความคิดริเริ่มที่จะเริ่มต้นปีใหม่สมมติว่าอาณัติของซาวานนาห์ แต่มันเกิดขึ้น ทุกปีฝูงห่านที่ได้รับการจัดอันดับของผู้มีอำนาจสูงสุดซึ่งได้รับการตั้งข้อสังเกตภายใต้โทษประหารชีวิตถ้าข่าวลือดังกล่าวว่าเมื่อส่งสิงโตเหล่านี้เป็นคนแรกที่จะกิน แต่เมื่อส่งม้าลายเหล่านี้ยังเป็น เป็นครั้งแรกที่จะกินและในช่วงปีที่นักล่าสัตว์ที่กินเนื้ออาจโจมตีและกินน้อยลง บางทีอาจจะเป็นเหตุผลที่พวกเขาพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อการทำงานเพื่อหลีกเลี่ยงการแก้แค้นของคำสั่งต่อไปนี้จากฝูงอื่นแต่คนรุ่นใหม่บางครั้งเกิด "แกะไม่ดีในทุกฝูง" และนี้จะต้องได้รับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อฝูงช้างรับผิดชอบคำสั่งที่อยู่ภายใต้อำนาจของหัวหน้าคำสั่งบดหินของเขาเป็นได้ การตั้งชื่อตามนิสัยของการบดกับขาขนาดใหญ่และน้ำหนักสิ่งที่คุณไม่ชอบและเวลานี้เจ้าของวานนาห์รู้สึกหลงใหลแปลกกว่าเธอก็เต็มใจที่จะกำจัดจากใบหน้าของวานนาห์ที่ ล่าสุดมด ครอบงำจิตใจไม่แข็งแรงของเขาทำให้เขาใช้เวลา 8 ชั่วโมงกินนอน 8 ชั่วโมงและ 8 ชั่วโมงบดทั้งหมดเห็นมดเกิดขึ้น แต่เวลาการใช้ประโยชน์จากการครองราชย์ประจำปีนี้ได้รับคำสั่งให้ช้างทั้งหมดของฝูงของเขาที่เขาจะในเวลาเดียวกัน 8 ชั่วโมง มดแย่ไม่ได้รู้ว่าสถานที่ที่จะซ่อนความรู้สึกการแสดงตนของช้าง แต่เหล่านี้ไม่เคยเข้าใจว่าทำไมเจ้านายของเขามีมากเกลียดเขาด้วยงาของมันยกที่ดินที่อยู่เบื้องหลังขณะที่คนอื่นถูกทุบแหล่งผสมพันธุ์และน้อยของพวกเขา มดน้อยได้หายไป .... แต่หลังจากเดือนของการครองราชย์บดยังคงเห็นเป็นครั้งคราวมดและที่ขับรถเขาบ้า ...
- ฉันสามารถพูดได้ว่าผมยังเห็นคุณทำมดสดที่น่ารังเกียจ .. .
- มันเป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่าพวกเขาทั้งหมดและมันจะเป็นที่ดีไม่กี่ ...
  ที่เป็นคนสุดท้ายที่เขาให้ช้างหนุ่มเพราะบดโดยไม่ต้องพูดอะไรมากขึ้นหันเขี้ยวของเขาที่เขาและตอก ในกระเพาะอาหารอย่างหนักว่ามันออกมาด้านอื่น ๆ ในขณะที่เขาเพิ่มขึ้นในอากาศแล้วทำงานพาเขาไปความภาคภูมิใจของสิงโตกินพวกเขาเสร็จ จากนั้นเขาก็กลับไปที่ฝูงแกะของเขาและเตือนพวกเขา ...
- นั่นคือสิ่งที่ฉันเกิดขึ้นกับทุกคน ... ถ้าในอีกสองเดือนผมยังเห็นมด ... มีชีวิตอยู่ จากนี้ไปคุณจะดื่มเพียงหนึ่งชั่วโมงในทะเลสาบสำหรับส่วนที่เหลือของเวลาที่คุณ llenareis น้ำนำไข่ของคุณและเจ้าแสวงหาแกลเลอรี่มดและนำไข่เข้ามาของคุณมีคุณinundaríasบ้านของพวกเขา .... และอย่าลืมภัยคุกคามของฉัน ... . มีสองเดือนที่จะฆ่ามดทั้งหมด .....
         ไม่มีใครกล้าที่จะพูดไม่ออกหลังจากที่พวกเขาได้เห็น ..... ! และจากวันนั้นมดที่ยากจนได้รับความเดือดร้อนมากที่สุด .... ทำลายการโจมตีที่ก่อให้เกิด 12 ล้านมดที่อยู่ในซาวานนาห์ .... มีเพียง 4 กลุ่มจาก 50 มดแต่ละคนและระหว่างความหิว ผ่านไม่สามารถที่จะออกไปหาอาหารและบดกลยุทธ์ใหม่ที่กำลังจะตายโดยนับพันทุกวันจมน้ำที่ไหลของน้ำทั้งสองเขาใหญ่ที่โยนรังใต้ดินของพวกเขา สั่งซื้อของคุณเป็นวันถัดไปและทุกสัตว์วานนาห์อื่น ๆ ไม่เข้าใจเหตุผลที่ความเกลียดชังนี้เป็น critters เล็ก ๆ แต่มันเป็นปีของการครองราชย์ของพระองค์และควรเคารพมัน
            ไม่มีใครกล้าที่จะนอนหลับเพราะในบางครั้งถึง น้ำท่วม แต่ในหนึ่งใน 4 กลุ่ม Veloz กล่าว
- พอมด ... ชีวิตเหมือนขี้ขลาด!
- ขี้ขลาดมด .... ? ไม่อนุญาตให้ตัวเองที่จะบอกว่าเร็ว ... เพราะคุณรู้ว่าเราไม่สามารถทำอะไร ...
- ดีที่เราต้องทำอะไรบางอย่าง .... ดีกว่าที่จะตายรับมือกับช้างตายรอ ..
- ของคุณ คุณบ้า .... เราสามารถทำอะไรเนื่องจากเรามีขนาดเล็กมากและพวกเขามากดังนั้น ... ?
- หุบปากและคิดว่า ..... ! เราต้องช่วยคนของเราและฉันสาบานฉันจะ ... แต่ไม่ได้อยู่กับความขี้ขลาด .... ยอมแพ้ชีวิตของเราในความพยายามและตอนนี้ ... คิด .... !
         ... คิดเกี่ยวกับที่ ... . ก็ไร้สาระ .... ลองทำอะไร ... ! แต่คืนนี้ได้อย่างรวดเร็วและมีความฝันที่แปลกที่ผมตื่นขึ้นมาและกระตุ้นอื่น ๆ 50 มดนอนหลับ ...
- ฉันรู้ว่าสิ่งที่เราจะทำ .... เพื่อบันทึกและล้างแค้นให้กับครอบครัวและ เราฆ่า ...
-? พวกเขารู้ว่า ... ที่ ... ? คุณจะรู้ว่าไม่มีอะไรและที่ว่า ...
  เร็ว ... หมัดหนัก ... ฉันชนเข้ากับกำแพงของถ้ำ ...
- สิ่งที่ฉันต้องการตอนนี้ขี้ขลาด ! ไม่ต้องการที่จะได้ยิน ....
   ปฏิกิริยาที่กลัวคนอื่น ๆ ....
- ฉันได้ยิน .... รวดเร็ว
-เรามีวิธีการแก้ปัญหาที่ไม่ซ้ำกันและเป็นไปได้ว่าภารกิจครั้งนี้จะนำไปสู่การตายของหลาย แต่ส่วนที่เหลือ ... เห็นผลของการแก้แค้นของเรา ไม่มีใครต้องรู้ว่าสิ่งที่เราต้องทำเราจะเพียงแค่กลุ่มของเราและดังนั้นหากเราได้รับข้อมูลเพิ่มเติม ... เราตายเอง ..
- เอาล่ะ .... จะตามคุณ ... และทำในสิ่งที่คุณพูด แม้แต่ความตาย ........ !
- เราเก็บส่วนที่เหลือของขนลีอองและทำกับพวกเขาลูกเล็ก ๆ ซึ่งจะผูกสายยาวจะเป็นตัวแทนของสิ่งที่ถ้าเราแต่ละคนจะใช้เวลา 3 ลูก เราหมายถึง 150 ลูกน้อย 150 ช้างที่ตายแล้ว ...
- สิ่งที่คุณพูดว่า .... ? ที่มีลูกเล็ก ๆ .... เราฆ่า 150 ช้างมาก .... โอเค .... โอเค .... ฉันพูดอะไร .... ?
- เมื่อผมพบลูกผูกติดกันเราต้องถาม เสื้อผ้าที่ช่วยปกป้องเราจากพิษอย่างอื่น ... เป็นคนแรกที่ตายวางยาพิษ ...
- และตอนนี้ให้ยาพิษ .... ? รวดเร็ว ... เรายินดีที่จะปฏิบัติตาม แต่เรายังมีสิทธิที่จะรู้ว่าสิ่งที่เป็นแผนของคุณที่จะหลีกเลี่ยงความล้มเหลวที่ทำให้ชีวิตของเราที่มีความเสี่ยงมากขึ้น ...
- คุณมีสิทธิ ... เราทุกคนรู้ว่าสิ่งแรกเมื่อตื่นช้างทำคือการไปที่ทะเลสาบและดื่มน้ำมาก ... แต่เวลานี้ ... เครื่องดื่ม "อะไร" มากกว่าน้ำในบ่อ .. สีขาวหินพรายน้ำ ครอบครัวกบพิษโผ เราจะใช้การนอนหลับของคุณและร่างกายของคุณจะผ่านลูกลากเชือกที่เราจะผูกและเหล่านี้ได้รับการผสมกับพิษของผิวของเขาและเมื่อแช่นำฝูงของช้างไม่ได้คาดหวังการแสดงตนของเราและจะฝากลูก ในลำต้นของพวกเขาและเมื่อคุณได้รับการดื่มเครื่องดื่มที่เติมน้ำและนำเข้ามาในปากของพวกเขา แต่ยังใช้ลูกวางยาพิษ ... แต่เราจะต้องระมัดระวังมากที่จะไม่สัมผัสผิวของคุณด้วยยาพิษแสดงให้เห็นเป็นอย่างอื่นตายหน้ามืดตามัว และ ... ที่แผนของฉัน
- เสียงดี ... แต่เป็นไปได้ว่าบางส่วนของเรา .... ไม่ได้รับจะได้เห็นวัน ... มีความเสี่ยงดังนั้น ....
- ลืมที่ฆ่าพ่อแม่และพี่น้องของท่าน ... ช้าง?
- ฉันจะไม่ลืม .... ไปข้างหน้าด้วยแผนแม้ว่าจะมีค่าใช้จ่ายในชีวิต .... ..... ! !
    และความเชื่อมั่นเพื่อให้ได้รับการจัดเตรียมเครื่องมือของพวกเขาที่พวกเขาลากไปยังบ่อของเปียบที่พวกเขานอนหลับกบและค่อยๆหยุดสนับสนุนลูกอยู่บนหลังของพวกเขาเป็นเหล่านี้ก่อนที่จะนอนหลับได้รับการคุ้มครองโดยการอนุญาตให้ต่อมพิษหยุดการระเหยของ น่ากลัวพิษบนผิวของคุณสำหรับนักล่าที่จะโจมตีที่เกิดขึ้นในขณะที่เขานอนหลับ แต่ละมดทำในสิ่งที่เขาต้องทำและในตอนท้ายไปป่าใกล้ที่ช้างนอนหลับ แต่ไม่ช้าก็ตระหนักว่าแทนจาก 50 มดเป็นเพียง 20 เพราะคนอื่นไม่สามารถหลีกเลี่ยงการติดต่อกับพิษนี้ และตายที่นั่นซึ่งหมายความว่าพวกเขามีการดำเนินการอื่น ๆ 30 ลูกที่ตายแล้ว ด้วยความพยายามที่ดีและเต็มไปด้วยคุณค่าในชีวิตของพวกเขาและแก้แค้นให้กับการตายของครอบครัวของเขามาถึงก่อนฟ้าสางข้างช้างอย่างสงบพวกเขา snored แต่ที่เลวร้ายอีกครั้งโชคทำบดจะหมุนในการนอนหลับของเขาและความสนใจ 15 มดเข้าหาลำตัวของเขา การตายของเขาเป็นอย่างฉับพลัน .... น้ำหนักมากดังนั้นก่อนที่พวกเขาตัดสินใจที่จะวางลูกบอลทั้งหมดในรังไข่อาจบดและอยู่ห่างมี พวกเขายังมีชีวิตอยู่เพียงแผน 5 ... แต่ถ้าทุกอย่างไปได้ด้วยดี .... บดมีชั่วโมงของพวกเขานับ พวกเขาซ่อนรอคอยที่จะเป็นพยานขณะที่คุณตื่นขึ้นมาและบดนี้เมื่อเขาไม่ .... สังเกตเห็นอาการคันแปลกภายในลำต้นของเขาและวิ่งไปที่ทะเลสาบเพื่อเติมปั๊มน้ำของคุณ ... แต่ความฝันสูงสุดของเขาได้ให้เขามาก กระหาย ... ซึ่งนำลำต้นของเขาในปากของเขาและดื่มทั้งหมดที่ลำต้นของเขาได้ดูดซึมรวมทั้งลูกกบลูกดอกพิษ ในเวลานั้นเริ่มที่จะตื่นฝูงทั้งที่พวกเขาเห็นextrañadasบดดูเหมือน "เต้นเต้นแปลก" จนกระทั่ง ... โห่ร้องและล้มลงไปกองกับพื้นทรุดตัวลง พวกเขาวิ่งไปที่เธอ ... แต่มันก็สายเกินไป .... เธอก็ตาย .... วิธีการตายของเขาได้รับเป็นไปได้ ... ฝูงสัตว์อื่น ๆ ในเร็ว ๆ นี้ได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นในการบดและเข้าหากลัวกับร่างกายของเขาเย็น
- มันเป็นอาการหัวใจวาย ..... ! - ได้รับสิ่งที่ทุกคนคิดว่า
- คุณจะมีการแต่งตั้งหัวหน้าผู้อื่น ....... !
      ... แต่สวิฟท์ก็เต็มใจที่จะซ่อนอาชญากรรมนี้เขาได้กระทำ ควรบอกสัตว์อื่น ๆ สิ่งที่พวกเขาทำและได้รับการตัดสินโดยสภาวานนาห์และยอมรับการลงโทษของเขา ... แต่ความชั่วร้าย .... บดจะไม่ฆ่ามดใด ๆ ... และอื่น ๆ โดยไม่บอก 5 มดอยู่รอดเข้าสภาผู้สูงอายุและบอกพวกเขาว่าทำไมพวกเขาได้ฆ่าหัวหน้าของฝูงช้าง
- ฉันรู้ว่าการโจมตีหัวหน้าประจำปีวานนาห์ .... เขาสมควรได้รับโทษประหารชีวิต และ .... ฉันไม่ต้องการที่จะซ่อน .... ฉัน, เร็ว,, ฉันได้ทำคนเดียวและมันเป็นผมที่จะต้องลงโทษคุณกับชีวิตของฉัน ... แต่ฉันต้องมาเสียชีวิตนับล้านของมดผู้บริสุทธิ์และรู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่เขา ความปรารถนาที่จะกำจัดเรา ... เพราะเรามีนา ... สัตว์ที่มีขนาดเล็กและไม่ได้ทำร้ายใคร .... 
   สภาผู้สูงอายุ ... เข้าใจแรงจูงใจของพวกเขาและชื่นชมสิ่งที่เขาได้กล่าวว่าไม่มีอย่างอื่น รู้ว่าพวกเขามดเพราะ! ที่ "ไม่อาจจะเป็นสิ่งเดียวมด .... แต่ผู้กระทำผิดเพียง Veloz ทำ .... ดังนั้นการตัดสินใจครั้งแรกคือการแต่งตั้งตัวแทนใหม่สำหรับเดือนที่หายไปจาก ประจำปีและรัฐบาลนี้ไม่มีความจำเป็นมากขึ้นในการได้รับการแต่งตั้งในช่วงปีสัตว์ของหญ้าสะวันนาที่ไม่มีมดจะเจ็บเพราะพวกเขาได้รับความเดือดร้อนอยู่แล้วพอสำหรับความชั่วร้ายของบด! 
แล้วที่เก่าแก่ที่สุดของ สภากล่าวว่า ... 
วันนี้เราได้เห็นบทเรียนใหม่ที่ฝูงและสายพันธุ์ที่แตกต่างกันของสัตว์กินเนื้อ, พืช ฯลฯ ส่งเป็นบทเรียนที่ดีในการชั่วอายุของเขาและการเรียนเป็นแบบนี้ .......... ................           ความเสียหายหรือไม่เคยทำชัง ANT LITTLE เพราะ ... SEA เล็ก .......... เป็นพิษ! !     และจากวันนั้นต่อมารุ่นได้เรียนรู้บทเรียนที่และ Veloz ถูกเสนอชื่อจักรพรรดิของมดทั้งหมดที่อยู่ในหญ้าสะวันนาครองตำแหน่งหัวหน้าของปีในปีต่อไปและทำให้การให้ชีวิตใหม่กับมดใหม่และกล้าหาญ .. .......

""""""" La Rebelión de las Hormigas ..... """"""""

           Estoy convencido que los animales mantienen en su mente determinados hechos que fueron considerados graves en su existencia y lo más importante es que lo transmiten a sus camadas de generación en generación para evitar que otra vez vuelva ha suceder y lo que sucedió hace mucho tiempo, en la vieja sabana de Thor-al Salín, adquirió para todos ellos una gravedad jamás inimaginable.
           La masificación de tantos animales y la calidad de aquella tierra, la habían convertido en un Paraíso tanto para los depredadores carnívoros, como para los herbívoros y unos y otros vivían en determinada armonía. Nadie sabe que manada tomó la iniciativa de comenzar el Nuevo Año, asumiendo el Mandato de la sabana, pero así sucedía. Cada año, una manada adquiría el rango de máxima autoridad, el cual era respetado bajo la pena de muerte si se infligía de tal manera que cuando mandaban los leones, estos eran los primeros en comer, pero cuando mandaban las cebras, estas también eran las primeras en comer y durante ese año, ningún depredador carnívoro podía atacarlas y menos comerlas. Tal vez por esa razón, procuraban comportarse lo mejor posible, para evitar las venganzas del siguiente mandato de otra manada. Pero en nuevas generaciones, aveces nace "una mala oveja en cada manada" y esto debió ser lo que sucedió una vez que las manadas de elefantes asumieron la responsabilidad del mando bajo el poder de la Jefe de su manda, la despiadada Aplastadora, como era llamada por su manía de aplastar con sus enormes patas y peso, todo lo que no le gustaba y esta vez, al sentirse dueña de la sabana, una extraña obsesión se apoderó de ella: estaba dispuesta a exterminar de la faz de la sabana, hasta la última Hormiga. Su obsesión enfermiza le hacía pasar 8 horas comiendo, 8 horas durmiendo y 8 horas aplastando a toda hormiga que veía pasar, pero esta vez y aprovechando su reinado anual, ordenó que todos los elefantes de sus manadas, harían su mismo horario de 8 horas. Las pobres hormigas ya no sabían donde esconderse al presentir la presencia de los elefantes, pero estos que nunca comprendieron el porque su jefa les tenía tanto odio, con sus colmillos, levantaban la tierra mientras los otros por detrás aplastaban sus colonias de cría y poco a poco, las hormigas fueron desapareciendo.... pero al cabo de un mes de reinado Aplastadora, aún veía alguna que otra hormiga y eso le volvía loca ...
-¿ Me podéis decir que estáis haciendo que aún veo asquerosas hormigas vivas ...?
- Es imposible matarlas a todas y además siempre será bueno que queden algunas ...
  ¡¡¡¡¡ Fue lo último que pronunció aquel joven elefante, porque Aplastadora, sin decirle nada más, giró sus colmillos hacia él y se los clavó en el estómago con tanta fuerza que le salieron por el otro lado, mientras lo levantaba en el aire y echando a correr se lo llevó a la manada de leones para que acabaran devorándolo. Luego volvió a su manada y les advirtió ...
-¡¡¡ Eso será lo que os pasará a cada uno ... si dentro de dos meses aún veo una sola hormiga viva ...!!! A partir de ahora, solo beberéis una hora en el lago pues el resto del tiempo, llenareis vuestras trompas de agua y buscareis las galerías de hormigas e introduciendo allí vuestras trompas, inundarías sus hogares.... y no olvidéis mi amenaza.... tenéis dos meses para aniquilar a todas las hormigas.....
         ¡¡¡ Nadie se atrevió a pronunciar palabra después de lo que habían visto.....!!!! y desde aquel día, las pobres hormigas, sufrieron su mayor ataque de destrucción.... lo que provocó que los 12 millones de hormigas que había en la sabana.... solo quedaban 4 grupos de 50 hormigas cada uno y entre el hambre que pasaban al no poder salir a buscar comida y la nueva estrategia de Aplastadora, morían por miles cada día, ahogadas ante tanto caudal de agua que aquellas enormes trompas lanzaban a sus guaridas bajo tierra. Su fin estaba cada día más próximo y los demás animales de la sabana, no comprendían el porque de aquel odio hacía tan diminutos animalillos, pero era el año de su Reinado y debían respetarla.
            Nadie se atrevía a dormir porque en un momento cualquiera llegarían las inundaciones, pero en uno de los 4 grupos, Veloz dijo
-¡¡¡ Ya está bien de vivir como cobardes hormigas ...!!!
-¿ Cobardes hormigas....? no te permito que digas eso Veloz... porque sabes que nada podemos hacer...
-¡¡¡ Pues tendremos que hacer algo.... más vale morir enfrentándonos a los elefantes que esperar la muerte..
-¡¡¡ Tu estás loco....!!! ¿ que podemos hacer siendo nosotros tan pequeñas y ellos tan enormes ...?
-¡¡¡ Callaros y pensar.....!!! debemos salvar a nuestro Pueblo y os juro que lo haremos... pero no con cobardía.... entregaremos nuestra vida en el intento y ahora ... pensar....!!!
         ¿ Pensar ... que .... ? ¡¡¡ era absurdo.... intentar nada ...!!! Pero esa noche, Veloz, tuvo un extraño Sueño que lo hizo despertar y este, despertó a las demás 50 hormigas que dormían ...
-¡¡¡ Ya sé lo que haremos.... para salvarnos y vengarnos de las familias que ya nos mataron ...
-¿ Ya sabes... que...? ¡¡¡ tu no sabes nada y es que...!!!
  Veloz... de un fuerte puñetazo... lo estrelló contra la pared de la cueva...
-¡¡¡ Lo que menos necesito ahora son cobardes que no quieran escucharme ....!!!
   Aquella reacción, asustó a las demás....
-¡¡¡ Te escucharemos Veloz ....
-Tenemos una única solución y es posible que en esa misión la muerte nos lleve a varios pero los que queden... verán el fruto de nuestra venganza. Nadie debe saber lo que vamos ha hacer, lo haremos solo nuestro grupo y así, si nos sale más... moriremos nosotros solos ..
-¡¡¡ De acuerdo.... te seguiremos ... y haremos lo que tu digas ....hasta la misma muerte ....!!!
- Debemos reunir restos de pelos de León y hacer con ellos, diminutas bolas las cuales las ataremos a un largo hilo lo que representará que si cada una de nosotras lleva 3 bolas, tendremos 150 bolas que significará 150 elefantes muertos menos ...
-¿ Que has dicho....? ¿ con bolas más pequeñas de nosotras.... mataremos 150 elefantes enormes  ....?¡¡¡ vale.... vale.... no dije nada ....
- Cuando hallamos reunido las bolas atadas, debemos hacernos una ropa que nos proteja del veneno, de lo contrario... seremos los primeros en morir  envenenados...
-¿ Y ahora vamos por veneno....? ¡¡¡ Veloz... estamos dispuestos a obedecerte pero también tenemos el derecho de saber cual es tu plan para evitar fallos que pongan más en riesgo nuestras vidas ...
-¡¡¡ Tenéis razón...!!! Todos sabemos que lo primero que hacen los elefantes al despertar, es ir al lago y beber grandes cantidades de agua... pero esta vez ... beberán "algo" más que agua.. En el estanque de La Piedra Blanca, habita una familia de Ranas Venenosas del Dardo. Aprovecharemos su sueño y pasaremos por su cuerpo las bolas arrastradas por la cuerda a la que las ataremos, así estas se mezclaran con el veneno de su piel y una vez empapadas las llevaremos hacía la manada de elefantes que no esperan nuestra presencia y depositaremos las bolas en sus trompas, así cuando se levanten a beber, las llenaran de agua y la introducirán en sus bocas pero llevaran también las bolas envenenadas... pero debemos tener mucho cuidado en no tocar con muestra piel su veneno de lo contrario, moriremos fulminados.... y ese es mi plan
-¡¡¡ Me parece bien... pero es posible que algunos de nosotros....no lleguemos a ver el día...por lo arriesgado....!!!
-¿ Te has olvidado de como asesinaron a tus padres y a tus hermanos los elefantes ...?
-¡¡¡ Nunca lo podré olvidar.... adelante con el plan .... aunque nos cueste la vida .....!!!!
    Y así convencidos, fueron preparando sus herramientas las cuales, arrastraron hacia el estanque de la Piedra Blanca donde dormían las Ranas y suavemente dejaron apoyar las bolas en sus espaldas pues estas antes de dormirse, se protegían permitiendo que unas glándulas venenosas dejaran evaporar su terrorífico veneno sobre su piel por si algún depredador se le ocurría atacarles mientras dormían. Cada una de las hormigas hizo lo que tenía que hacer y al terminar se dirigieron al bosque cercano donde dormían los elefantes, pero pronto se dieron cuenta que en vez de 50 hormigas, solo quedaron 20 pues las otras no pudieron evitar el contacto con aquel veneno y muertas quedaron allí, lo que significó que las demás debían transportar las 30 bolas de las fallecidas. Con gran esfuerzo y llenas de valor en salvar sus vidas y vengar las muertes de sus familiares, llegaron antes del amanecer al lado de los elefantes que plácidamente, roncaban pero otra vez la mala suerte hizo que Aplastadora se girase en su sueño y  aplastara a las 15 hormigas que se acercaban a su trompa.  Su muerte fue fulminante ante tanto peso.... entonces decidieron depositar todas las bolas que pudieran en la trompa de Aplastadora y alejarse allí. Solo habían sobrevivido al plan 5... pero si todo salía bien.... Aplastadora tendría sus horas contadas. Se escondieron esperando ser testigos del momento que Aplastadora despertara y esta cuando lo hizo.... notó un extraño picor en el interior de su trompa y corrió al lago a llenar su trompa de agua... pero su último sueño le había dado tanta sed... que introdujo su trompa en su boca y bebió todo lo que su trompa había absorbido incluyendo las bolas envenenadas de las ranas de Dardo. En ese momento, comenzaban a despertarse toda la manada que veían extrañadas como Aplastadora, parecía "bailar un extraño baile" hasta que ... dio un fuerte grito y calló desplomada al suelo. Corrieron hacia ella... pero ya era demasiado tarde....¡¡¡¡ estaba muerta....!!! ¿ como había sido posible su muerte...? los demás animales de la manada pronto escucharon lo sucedido a Aplastadora y se acercaron asustados junto a su cuerpo frío
-¡¡¡¡ Fue un infarto fulminante .....!!! - era lo que todos pensaban
-¡¡¡ Tendréis que nombrar a otra Jefa .......!!!!
      Pero Veloz... no estaba dispuesto a ocultar aquel crimen que habían hecho. Debía decirle a los demás animales lo que habían hecho y ser juzgados por el Consejo de la sabana y aceptarían su castigo... pero la malvada Aplastadora.... no volvería a matar ninguna hormiga más... y así, sin decirle nada a las 5 hormigas que sobrevivieran, se acerco al Consejo de Ancianos y les contó el porque habían matado a la Jefa de la manada de elefantes
- Sé que atacar a la Jefa de la sabana anual.... es merecedor de una condena a muerte.... y no quiero ocultarlo.... Yo, Veloz,, lo he hecho solo y es a mí a quien debéis castigar con mi vida... pero ya han muerto millones de inocentes hormigas y consideré que no era justo su deseo de exterminarnos... pues nosotros somos de la sabana... los mas pequeños animales y no hacemos daño a nadie....
   El Consejo de Sabios... comprendió sus motivos y valoró que lo hubiese dicho, de lo contrario nadie sabría que fueran las hormigas, porque !aquello" no podía ser cosa de una sola hormiga.... aunque Veloz se hiciera el único culpable.... así que la decisión primera fue nombrar una sustituta nueva para los meses que le faltaban de gobierno anual y esta, no más ser nombrada exigió que durante ese año, ningún animal de la sabana haría daño a las hormigas, porque ¡¡¡¡¡ bastante ya habían sufrido por la maldad de la Aplastadora !!!
entonces el más anciano del Consejo dijo ...
¡¡¡ Hoy hemos presenciado una nueva lección que todas las manadas y diferentes razas de carnívoros, herbívoros etc, transmitirán como una gran lección a sus generaciones y la lección es este..........................

          ¡¡¡¡ NUNCA HAGAS DAÑO NI DESPRECIES A UNA PEQUEÑA HORMIGA PORQUE... SEA PEQUEÑA..... TIENE VENENO.....!!!!!!
    Y desde aquel día, las generaciones posteriores aprendieron aquella lección y Veloz, fue nombrado  Emperador de todas las hormigas de la sabana ocupando el puesto de Jefe anual al año siguiente y con ello, dando nuevas vidas a nuevas y valientes hormigas .........

"" "หอยทากและเด็กลึกลับ ... " "" ""

"" "" "" "" "" "หอยทากและเด็กลึกลับ ... " "" "" "" "" "

มอสบนก้อนหิน, Caracol เติบโตหลับ
แต่เมื่อเธอเห็นเขาผ่าน Pablito กล่าวว่า "Caracol, อยากมากับฉัน"
Caracol ประหลาดใจที่ได้ยินคำเชิญของเด็กน้อยที่
เขาดึงสองของเขาเช่น mimsmo ดวงอาทิตย์กอดรัดร่างกายของเธอ
ที่เห็นมันเด็กประหลาดใจกล่าวว่า. "คุณเคยได้ยินฉันคุณเข้าใจฉัน"
และมีการซ่อนของเขาอีกครั้งเขารอให้เด็กที่จะพูดเดียวกัน"ตอนนี้เขาซ่อน ? ดูเหมือนว่านอกเหนือจาก Caracol เป็นปีศาจหรือคุณจะไม่ต้องการที่จะมาพร้อมกับฉัน ... ฉันจะรับคุณสำหรับหอยของคุณช้าและฉันจะพาคุณกลับบ้านและให้ผักของฉันและกินที่โต๊ะกับฉัน ... " และมันก็เป็น เป็นน้อย Pablito เอาหอยทากน้อย ... ที่ซ่อนอยู่ภายในขวดและพบว่าเขาใหม่ที่ตั้งป้องกัน .... ว่าในขณะที่ทั้งสองอาหารว่างเขาเป็นชั้นเรียนออกกำลังกาย"หนึ่งบวกหนึ่ง ... สาม .. "และเมื่อที่กล่าวว่า Caracol ดึงเขาทั้งสองของเขาและได้เห็นสายตาของเด็ก แต่ไม่ได้สนใจในตอนแรก ... "หนึ่งบวกสอง ... สี่ 'ข้อผิดพลาดการทำซ้ำใหม่ของเขาในการออกกำลังกายของพวกเขาCaracol และอีกครั้งที่เขาใช้เวลาสองของเขาแล้ว ... ซ่อนตัวคุณและในครั้งนี้เด็กรู้สึกว่าสิ่งที่แปลกประหลาดเช่นฉันบอก Caracol "ไม่ได้เขียนดี" "บางทีอาจจะมีสาม ... "คือสิ่งที่คุณบอกเขาของคุณการออกกำลังกายของฉัน .. " คราวนี้ Caracol เมื่อเขาทั้งสองซ่อนตัวของเขาเล็กเกินไปและเด็กกลับไปขอให้ผลบวกมากขึ้นและหอยทากตอบราวกับว่ามันได้รับ ที่โรงเรียนและเข้าใจคำถามของเด็กจากวันนั้นพาเขาไปโรงเรียนซุกอย่างรอบคอบในกระเป๋าของเขาที่เขามองอาหารและขนมสดกินสิ่งที่ชะตากรรมของพวกเขาได้วางแผนและพวกเขาก็ไม่ได้ผลรวม , telepathically Caracol บอกสิ่งที่ครูได้กล่าวว่าพวกเขาไปไม่กี่วันโดยไม่สังเกตเห็นพ่อแม่ของเธอที่เธอได้มีเพื่อนใหม่แม้ว่าบางสิ่งบางอย่างที่ใหม่และไม่ได้รู้ว่าพวกเขาได้สามารถที่คุณได้เกิดขึ้นเป็นหน้าที่ของเขาที่ถูกต้องงานของพวกเขาแต่ละคน อีกครั้งการทำความสะอาดและเขียนได้ดีว่าเขาได้เรียกให้ครูของเขาฉันแสดงความยินดีกับพวกเขาและเด็กเพื่อให้พ่อแม่ของเธอโดยไม่มีคำ, ลบล้างการเคลื่อนไหวและเว็บไซต์ทั้งหมดของเขาและเพียงสิ่งใหม่ที่พวกเขาค้นพบก็คือว่าบางครั้งพูดกับ Caracol ทำให้รู้สึกไม่"ทำไมคุณถามนี้เพราะ Caracol และย้ายเขาเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา .. " "" "พ่อ .. คุณไม่เชื่อแน่ .... แต่มันไม่ได้แม้แต่หอยทากตัว เหมือนบอกเป็นผีป่าและคืนหนึ่งในกะลา ... หลับและแม่มดแห่งป่าเคราะห์ร้ายที่จะอยู่ในการรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับหมวกจนกว่าฉันจะพบเพื่อนแท้และจนกว่าฉันจะพบว่าผมสอน รับการทำแบบฝึกหัดและบทเรียนที่ทำให้ฉันนึกถึงครูกล่าว. " "แต่ถ้ามันเป็นแค่หอยทาก ... และพวกเขาไม่ได้พูดหรือเข้าใจสิ่งที่เราพูด ... " "พ่อ ... เมื่อคุณรับประทานอาหาร คิดว่าสัตว์สัตว์จะง่าย ...เพราะพวกเขามีความฉลาดมากที่สามารถตีเกมอาทิตย์ .. " "อย่าบอกฉัน ... เห็น .. ฉันบอกว่าใครชนะหรือเสมอที่มีอาการของพวกเขา .. " และในขณะที่พ่อหัวเราะและถามเด็กที่จะ Caracol ตรงกับคะแนนเมื่อพ่อของเขาดึงแตรถ้าคุณเข้ามาในสองหรือวาด .. . ไม่มี " และที่ออกมาเดิมพันเศรษฐีได้รับรางวัลให้กับครอบครัวของเด็กและถามว่าพวกเขาจะช่วยให้ออกจากเปลือกที่ถูกจัดขึ้นที่หอยทากตอบว่าเพื่อนของเขาที่ดีที่สุด ... และเขาก็ประสบความสำเร็จเพียงแค่ต้องการที่จะนอนหลับ คืนหนึ่งในเตียงเดียวกันนอน Pablito และอื่น ๆ อาจจะหลบหนีคำสาปของแม่มดชั่วร้ายของป่าได้ประณามเขาจะรู้ว่าไม่มีใครอยากที่จะนอนหลับได้รับ ... หอยทากและคืนนี้ Pablito นำไปสู่การ ข้างเตียงของเขาและทำให้เขาแข็งและเงียบสงบด้วยหญ้าสะวันนาเดียวกันครอบคลุมมันและพูดว่า "คืนที่ดีและใช้เวลาbesiño .. " และให้มันไม่มากผมหลับเด็กที่ไม่ทราบว่า Caracol สีแผ่น ด้วยบาบาของเขารวบรวมข้อมูลจากด้านหนึ่งไปยังเว็บไซต์อื่นและดีพระเจ้าต้องการให้เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อเขาตื่นขึ้นมา Pablito Caracol เพียงเกราะของเขาในฐานะผู้เช่าเข้าพักของเขาในเอลฟ์ได้กลายเป็นพวกเขาซ่อนความลับนี้และไม่มีใครรู้ว่าหอยทาก ได้ทำ ... รวยมากและเย็นชาหลังจากเมื่อวิทยาลัยได้ทำบ้านผีอีกครั้งกับเพื่อนของเขากลายเป็นลูกเล็ก ๆ ของแสงโฉบไปที่ห้องของเขาฉันช่วยเขาในการแก้ไขพวกเขาหากพวกเขามี สับสนและในเวลากลางคืนเอลฟ์ ... นอนในเตียงเดียวกัน ... แต่รู้ว่า Pablito, ว่า ณ สิ้น Duende เสียบ ....... Caracol ในคืนนั้นได้กลายเป็น

""""""""""" El Niño y el misterioso Caracol ...""""""""""

Sobre el musgo de una gran roca, un Caracol se hacía el dormido
pero cuando Pablito al pasar lo vió, dijo " Caracol, quieres venir conmigo?",
el Caracol sorprendido al escuchar la invitación de aquel pequeño niño
sacó sus dos cuernos, como si el mimsmo Sol acariciara su cuerpecito
que al verlo, el niño sorprendido se dijo." ¿ me has escuchado, me has entendido?"
y volvió ha esconder sus cuernos esperando a que el niño le dijera lo mismo.

"¿ Y ahora escondes los cuernos? me parece que aparte de Caracol eres un diablillo
¿quieres o no quieres venirte conmigo...? te cogeré por tu caparazón despacito
y te llevaré a mi casa y te daré verdura y comerás en la mesa conmigo ... "
Y así fué como el pequeño Pablito, llevó oculto aquel pequeño Caracol ...
y dentro de una botella le encontró un nuevo y protegido sitio ....
que mientras los dos merendaban, él hacía de clases, sus ejercicios.

" Uno más uno ... tres.." y cuando eso dijo, el Caracol sacó sus dos cuernos
y vió a los ojos del niño, pero este no le dio importancia ... al principio
"uno más dos ... cuatro" repitiendo su nuevo error en sus ejercicios
y otra vez el Caracol sacó sus dos cuernos y despues ocultó ... uno
y esta vez el niño sintió algo extraño, como si el Caracol le dijera,"no está bien escrito"
"¿acaso son tres ...? ¿"es eso lo que tus cuernos me dicen de mi ejercicio..?"

Esta vez el Caracol, ocultó de una vez sus dos cuernos, demasiado pequeñitos
y el niño volvió a preguntarle más sumas y a todos el Caracol le respondió
como si hubiese ido a la Escuela y entendiera las preguntas del niño
Desde aquél día, lo llevaba a la Escuela, escondido con cuidado en uno de sus bolsillos
le buscaba comida fresca y en la merienda, comían lo que el destino les había previsto,
y cuando no eran sumas, telepaticamente el Caracol le decía lo que la profe había dicho.

Pasaron unos días sin que sus padres notaran que tenía un nuevo amigo,
aunque algunas cosas era nuevas y no sabían que le había podido haber sucedido,
sus deberes eran correctos, sus trabajos cada vez más limpios y bien escritos
que hasta su Profesora, les había llamado para felicitarles a ellos y al Niño,
así que sus padres, sin decirle nada, expiaron todos sus movimientos y sus sitios
y lo único nuevo que descubrieron era que aveces hablaba con un Caracol,,no tenía sentido.

"¿Porque le haces preguntas al Caracol y este porque mueve sus cuernecitos..?"""
"Papi..no te lo vas ha creer.... pero no es un Caracol aunque sea de cuerpo parecido,
me dijo que es un Duende del Bosque y que una noche en una Caracola... se quedó dormido
y el Brujo del Bosque lo condenó a vivir arrastrándose en esa caperuza
hasta que encontrara un verdadero amigo y mientras no lo encuentre,
me enseñará ha hacer los ejercicios y me recuerda las lecciones, que la profe dijo".

"¡¡¡Pero si es solo un Caracol y ellos no hablan ... ni entienden lo que decimos..."
" Papi... te equivocas cuando piensas que los animales, son simples ... animalitos
pues ellos tienen tanta inteligencia que pudieran acertar los partidos del domingo.."
"¿ no me digas...? a ver .. que te diga quien ganará o empatará con sus signos.."
Y mientras el padre se reía y el niño le preguntaba al Caracol por los partidos
su padre anotaba si sacaba un cuerno, si sacaba dos o en el empate ...ninguno"

Y aquella quiniela salió premiada y millonaria hizo a la familia del niño
y le preguntaron como podían ayudarle para salir del caparazón donde estaba recluido,
el Caracol les contestó que su mejor amigo ... ya lo había conseguido,
solo faltaba que durmiera una sola noche en la misma cama que dormía Pablito
y así tal vez pudiera escapar del malvado maleficio que el Brujo del Bosque
lo había condenado al saber que nadie desearía que durmiera un Caracol ... consigo.

Y aquella noche, Pablito, lo llevó a su cama y a su lado lo dejó estirado y tranquilo
que con su misma sabana lo tapó y le dijo " buenas noches y toma un besiño.."
y no más dárselo, dormido se quedó el Niño, sin darse cuenta que el Caracol
manchaba las sabanas con su baba, arrastrándose de un lado al otro sitio
y quiso El Buen Dios que a la mañana siguiente, cuando despertó Pablito
del Caracol solo su coraza quedara pues su inquilino, en Duende se había convertido.

Ocultaron aquel secreto y nadie supo que un Caracol los había hecho ... muy ricos
y por las tardes, después de merendar, cuando hacía los deberes del Colegio,
el Duende volvía a junto su amigo convertido en una pequeña bola de luz,
que sobrevolando su habitación le ayudaba a corregirlos si se había confundido
y por las noches el Duende... dormía en su misma cama... pero solo  lo sabía Pablito,
que al terminar de taparlo... el Duende.... en Caracol esa noche, se había convertido

"" ที่น่ากลัวและมีขนดก ... หมีแพนด้า ... "" "

"" ที่น่ากลัวและมีขนดก ... หมีแพนด้า ... "" "

  ในหมู่บ้านที่ห่างไกลของ Xiang เพื่อให้คนรุ่นใหม่ของคนที่ไม่เคยลืมสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ในศูนย์ดังกล่าวรูปปั้นหินอ่อนของชีวิตขนาดแกรนด์หัวหน้าหมีและนุ่นในแต่ละวันครอบครัว ได้รับเกียรติในการแสดงความเคารพของพวกเขาที่นำเสนอช่อดอกไม้และการวางตะกร้าขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยบางไม้ไผ่ซึ่งหายไปในตอนค่ำ "ในขณะที่ถ้าใครบางคนหรืออาจจะเป็นจิตวิญญาณของบิ๊กบอสหมีแพนด้ากลับในเวลากลางคืนและ จะกินพวกเขา. " ไม่มีใครรู้ว่าใครที่จะฝาก Stover กิน แต่เขารู้ว่า "ใครบางคน" กินพวกเขาเพราะอยู่บนพื้นดินที่ปรากฏในตอนเช้าเคี้ยวบนซากพื้นดิน หลายคืนยืนเฝ้าที่จะเห็นอาหารอันโอชะของหมีแพนด้า "ที่กิน" แต่เวลาที่พวกเขาพยายามทุกอย่างลึกลับในปัจจุบันทั้งหมดผล็อยหลับไป กำนันที่อาจจะในเวลากลางคืนกองทัพของเอลฟ์ป่าห่อรูปปั้นอยู่ตรงกลางของพวกเขาที่ซ่อนอยู่มาเก่าหมีแพนด้ากล่าวว่าที่ในขณะที่การกินไผ่, เอลฟ์ที่มีการเป่านกหวีดวิเศษของคุณ , วางใจทุกคนที่ได้ดู แต่เมื่อเขาได้เสร็จสิ้นการรับประทานอาหารของพวกเขากลับไปอยู่ในป่าแล้วจะตื่นขึ้นมาไม่เห็น "อะไร" แต่ความจริงก็ไม่เคยรู้จักกัน เรื่องนี้เริ่มต้น: "หมู่บ้านที่ถูกล้อมรอบป่าไผ่ที่ใหญ่ที่สุด Xiang ในโลกและชาวบ้านไม่กล้าที่จะใส่มันสำหรับคนรุ่นหลังรุ่นบอกพวกเขาว่าเรื่องราวสยองขวัญของมอนสเตอร์ขนขนาดใหญ่ที่มีความอยากอาหารเป็นโลภเป็น ที่ได้กินสัตว์ทุกชนิดของป่ากวาง. กระต่ายแพะแมวและแม้สิงโตและเสือและเมื่อมีสัตว์ที่อาศัยอยู่คนเดียวที่มีก้ามขนาดใหญ่ของต้นไม้ขนาดใหญ่ฤๅและกินทั้งเรื่องราวสยองขวัญเหล่านั้น ทำมาตั้งถิ่นฐานเก่าที่พวกเขาสร้างกำแพงขนาดใหญ่ที่ทำให้มอนสเตอร์ Eses เข้าเมืองและผู้อยู่อาศัยเข้าสู่หุบเขา. เมื่อพวกเขาต้องการที่จะไปยังสถานที่อื่น ๆ นี้เอาเรือแคนูของพวกเขาและใช้แม่น้ำใหญ่เพื่อนำทาง. เฉพาะใน คืนพระจันทร์เต็มดวง, ฟังเสียงคำรามของสัตว์ที่น่ากลัวเช่นการทำ "" UGG UGG .......... UGGG .... "ตลอดทั้งคืน ... ในขณะที่ต้นไม้ถอนรู้สึกเหมือนระเบิดและฟัง ขากรรไกรของพวกเขาเคี้ยว วันนี้เด็ก ๆ เข้านอนก่อนที่จะมาถึงคืนที่ไม่ได้ฟังเสียงที่น่ากลัวและเพื่อให้ได้ดูปีหรือมากกว่า แต่มันเกิดขึ้นว่าวันหนึ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ซนRoboréเสมอยินดีที่จะไม่สนใจที่มีอายุมากกว่าเขาออกจากหมู่บ้านที่ถักผนังของการแยกและพบหลุมขนาดเล็กที่ผ่านการแอบเข้าไปในพระราชวังต้องห้ามวัลเลย์ซึ่ง ไม่ลังเลที่จะทำ เขาเดินในขณะที่และเมื่อเธอตัดสินใจที่จะกลับเขาก็ตระหนักว่าเขาได้พลาดรอยแตกขนาดเล็กสำหรับชั่วโมงเดินหายไป แต่รอยแตกไม่ปรากฏ ไม่ทราบว่าทุกขั้นตอนที่เขาเดินออกไปกำแพงและเริ่มที่จะแจ้งให้ทราบในคืนใกล้และคืนที่ "," คืนพระจันทร์เต็มดวง ... "เขารู้สึกว่าเร็ว ๆ นี้พวกเขาจะพบมอนสเตอร์เหล่านี้และไม่ลังเล จะกินเขามีชีวิตอยู่-! .... แม่ ... แม่ ... ที่คุณตะโกนเบา ๆ กลัวจะถูกได้ยินน้ำตาแห่งความกลัวและความหนาวเย็นของคืนเอาความครอบครองของ ร่างเล็ก ๆ ของเธอ. ด้วยมือของคุณปกคลุมปากของเธอเพื่อที่ว่าพวกเขาจะกินมันจะได้ยินเสียงของเขาไม่ได้เสียใจและหมดเขาผล็อยหลับไป. ในขณะที่ในเมืองเซียงของพวกเขาพ่อแม่ญาติพี่น้องและเพื่อนบ้านก็เอาชั่วโมงหาเขาเรียกของเขา ชื่อ ... -. Rober ......... คำตอบ .... Rober เรียกเขาว่าเสียงดัง แต่ Rober ... การนอนหลับเป็นเพื่อนบ้านผู้ค้นพบ รอยแตกขนาดเล็กและมีบนพื้นรองเท้าที่มีขนาดเล็ก .. ทำให้พวกเขาตระหนักถึงโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้น. ขนาดเล็ก Rober ได้แน่นอนข้ามกำแพงและป่า .. มอนสเตอร์เหล่านั้น .... พวกเขาได้กิน อกหักกับความเศร้าโศกและความตายของเล็ก ๆ น้อย ๆ Rober ทั้งหมดกลับไปที่หมู่บ้านเช้าวันรุ่งขึ้นส่องดวงอาทิตย์และทั่วหุบเขาและความร้อนขนาดเล็ก Rober สังเกตเห็นสายตาของเขาตื่นจากการนอนหลับยาว ร่างกายน้อยของเธอรู้สึกอบอุ่นภายใต้มันที่นอนร้อนทำหน้าที่เป็นสาขาทำลายในขณะที่ร่างกายของเขาแปลกกล้วยอ่อนโยนหญ้าสะวันนาปกคลุม แต่ .... ในหน้าของเขา กลุ่มของคนแปลกหน้า ..... ............... มอนสเตอร์เฝ้าดูเขาเงียบ! - ที่ฉัน ... อาจเป็นสวรรค์ ... และคุณ นางฟ้า .... ? แน่นอนว่า ... จำได้ว่าตอนนี้สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อนและได้รับการกิน ... ตอนนี้ในพาราไดซ์ .... แต่ที่มีน่าเกลียด Angeles .. .. !! - ไม่มี ... ฉบับที่ .. - ร้องไห้ใหญ่และแข็งแรงด้วยเสียงแหบแห้งเพื่อที่ว่าพวกเขาได้พูดร้อยสิงโต - คุณ ... สด ... เรานุ่น ! ...... คุณเด็ก .... ตอนนี้ ..... เช้าผลไม้มาก ... ! - .... แพนด้าแพนด้าบอกว่า .... พระเจ้าของเราผู้ที่เชื่อว่าเป็นมหึมา Angeles .... หมีแพนด้า! แน่นอนว่า ... พวกเขาไม่ได้กินเพราะมันเป็นขนาดเล็กที่ไม่มีใครมีที่จะกัดพวกเขา ... และดังนั้นตอนนี้อยากที่จะกินไขมันมากขึ้นและมีเนื้อมากขึ้นในการกิน- NO-gritó_'mไม่กิน .... ถ้าผมต้องการที่จะกิน .... กินดี ... และเริ่มต้นอีกครั้งในขณะที่หัวกับแขนของเขาและซ่อนไม่เห็นว่าพวกเขาเอามัน .... ฉันเดินเข้ามาใกล้ปากของเธอและเห็นฟันขนาดใหญ่เหล่านั้น ... - กิน ... เด็ก ... ?ไม่ ... ไม่ ... กลัว ... หมีมีบุตรแล้วหรือ- มันไม่ ... ฉันกลัว! แต่ถ้าคุณกำลังจะทำมันในขณะนี้หลังจากที่ฉันกิน ... - `เด็กโง่เด็ก .... กลัว ... ลูกหมีแพนด้าไม่ได้กิน ... ไม่กินเนื้อสัตว์ ... หมีแพนด้า .. เพียงกินขนาดเล็ก ไม้ไผ่ ... - ..... Ja Ja Ja .... หมีมองหน้ากันและออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะมาก ... - เงียบ .... กล่าวว่าบิ๊กบอส - หมีเสียงหัวเราะ .... ตกใจเด็ก ... คุณ ... กินผลไม้ ... แล้วเล่นกับ .... หมี SIIIIiiiii ...... ? ลิตเติ้ล Rober ... ไม่เข้าใจ ... คือผู้ที่ได้รับการบอกว่าพวกเขามีมอนสเตอร์ที่พวกเขาจะไม่กินผลไม้ .... พาเขา .... แล้วอยากจะเล่นกับเขา ... ไม่มี .... ตัดสินใจที่จะไปกับและเชื่อฟัง พวกเขานำตะกร้าขนาดใหญ่ของทุกผลเบอร์รี่สดซึ่งเป็นเพียงกินแอปเปิ้ลหนึ่งเป็นตัวเป็นตนเพราะกลัวจะต้องมีการกลืนไม่ได้เกิดขึ้น เมื่อเสร็จแล้วก็ขี่ม้าขนหัวใหญ่กลับมาและเล่นเป็นเวลาหลายชั่วโมงจนหมดแรงและมากน้อย Rober ร้องไห้- ฉันต้องการที่จะกลับบ้านและแม่ ... - คุณ บ้าน ... เมือง ... จะ ... หมีเด็กและไม่ลังเลที่สองของผมเพิ่มขึ้นในด้านหลังของบิ๊กบอสและเดินไปที่เสียงร้องของเกรตวอลล์ที่รู้แล้ว ขณะที่พวกเขาไม่สามารถผ่านมันระเบิดที่แข็งแกร่งเปิดพื้นที่ขนาดใหญ่และมุ่งหน้าไปยังใจกลางเมือง ถูกค้นพบเร็ว ๆ นี้และสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นผ่านระฆังหมู่บ้าน ทุกคนรู้ว่าถ้าเคยฟัง ... สิ่งที่พวกเขาต้องทำ ในขณะที่ผู้หญิงช่วยเด็กปืนโหลดคนเตรียมปืนและนายกเทศมนตรีเปิดอุปกรณ์ที่จะระเบิดระเบิดฝังอยู่ในหมู่บ้านทำลายมอนสเตอร์ทั้งหมดที่ว่าพวกเขากล้าที่จะใส่ Plaza Mayor และที่ Rober เล็กเขารู้จึงกระโดดขึ้นและยกแขนของเขาเป็นนายกเทศมนตรี .... ตะโกน: - 'โต .... ไม่ยิง .... ฉัน Rober น้อยและพวกเขาเป็นของฉัน เพื่อน ... และบันทึกชีวิตของฉัน ... ไม่ยิง .... ! ? Rober ... มันเป็นเด็กที่รู้ว่าพวกเขาได้รับการกินโดยตอนนี้ ... เรียกว่าเพื่อน .... มันอาจจะไม่! ... พ่อของเขาได้รับการยอมรับเขาและกล่าวว่าลูกชายของฉันเป็นนายกเทศมนตรี ... ไม่มีใครจะยิง .... ! แพนด้า O = สัญญาณขอความช่วยเหลืออย่างต่อเนื่องเพื่อความก้าวหน้าช้าจาก Rober มือเล็กไปยังศูนย์กลางของสแควร์ของผู้คน ... ในขณะที่แม่ของเธอวิ่งไปโดยไม่ต้องกลัวลูกชายของเธอไว้ในอ้อมแขนของเธอ- เด็กน้อยของฉัน .... คิด ... - ที่กินฉัน .... nooo! เพราะคุณเห็นฉันได้พบได้นำผมไปถ้ำเขาให้ฉันอาหารเช้าเราเล่นและนำข้าพเจ้ามาที่บ้าน ... เป็นแม่ที่ดี .. . หมีแพนด้ากิน ... หรือกินเนื้อสัตว์ไม่ ... เพียงแค่มีขนาดเล็กและบางไม้ไผ่และป่าต้องห้ามเป็นเต็มรูปแบบของสัตว์อื่น ๆ ที่อยู่ ... ทุกเรื่องราวที่เราได้เลขคุณ .. - ลูกชายของฉัน เราเกินไป .. ได้บอกกับเรา ... ขอโทษ ... ในขณะที่นายกเทศมนตรีและประชาชนอื่น ๆ ที่ได้รับการใกล้ชิดและตรวจสอบว่ามันเป็นความจริงและว่าผู้หมีแพนด้าเป็นสัตว์ที่เชื่องที่จะไม่เป็นอันตรายต่อเด็กและหรือ แก่กว่า จากนั้นนายกเทศมนตรีกล่าวว่า ... - หมีแพนด้า ... ยกโทษให้บอกคุณเรื่องราวสยองขวัญของเด็ก ๆ ของเรา แต่ความจริงก็ไม่รู้ดังนั้นวันนี้เราจะช่วยให้คุณสามารถกลับไปที่หมู่บ้านไปเมื่อคุณรู้สึกว่า ... แต่ยิ่งใหญ่ หัวหน้าหมีแพนด้าตอบด้วยบทเรียนที่ดี ... -Nooo ... - เขาร้องไห้ ... หมีแพนด้าไม่เคยเข้า Poblado ... เด็กเด็ก ... คนเดียวจนกว่าพวกเขาจะ 15 ปีที่อาจจะเข้าป่าภาคเอกชนและเล่นกับหมีแพนด้า เราดูแลเด็ก ... ... แต่ถ้ามีคนกว่า 15 ปี ... เข้าสู่โดเมนของมหาป่าไผ่ ...... จะไม่เคยอาศัยอยู่ที่นั่น และอื่น ๆ ... จากวันนั้นทุกวันมันทะลุป่าเด็กจนอายุ 15 และพบกับทุกวันที่กลับไปยังเมืองที่มีความสุขเหนื่อยของการเล่นและการรับประทานอาหารที่มี n หมีแพนด้า เวลาคั่ววัน yun เสียชีวิตบิ๊กบอสหมีแพนด้าและหลังการไว้อาลัยการตายของเขาคนของ Xiang, ในเกียรติของความเมตตาต่อคนของเขาที่สร้างขึ้นในรูปหินอ่อนที่วางอยู่ในใจกลางเมืองเพื่อให้ คนรุ่นหลังไม่เคยลืมความเมตตาและความรักที่หมีแพนด้าความรู้สึกสำหรับคนดี ... โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็ก ... -. โดยเฉพาะหลานชายสุดที่รักของฉัน Rober ...

"" Los temibles y peludos ... Osos Panda ... """

  En el lejano pueblo de Xiang, para que las nuevas generaciones de sus pobladores, nunca olvidaran lo que había sucedido, colocaron en el centro del mismo, una estatua de mármol a tamaño real del Gran Jefe de los Osos Pandas y cada día, una familia tenia el honor de presentarle sus respetos, ofreciéndole un ramo de flores y colocando un gran cesto lleno de delgadas varas de bambú, las cuales al anochecer desaparecían "como si alguien o tal vez el alma del Gran Jefe Oso Panda, volviese por la noche y se las comiera". Nadie supe quien se comían las hojas y cañas que le depositaban pero sabían que "alguien" las comía porque en el suelo, aparecían por la mañana, restos masticados en el suelo. Muchas noches montaron guardia para ver "quien se comía" el manjar de los Osos Panda, pero cada vez que lo intentaban, misteriosamente, todos los presentes se quedaban dormidos. Decía el anciano del pueblo, que seguramente al anochecer, un ejército de Duendes del Bosque, envolvían la estatua y en el medio de ellos, oculto, traían al Viejo Oso Panda, el cual, mientras comía los bambúes, los Duendes con su mágico silbido, adormecían a todos los que estaban vigilando. Solo cuando había terminado de comer, volvían al bosque y en ese momento se despertaban sin poder haber visto "nada", pero la verdad nunca se supo. Esta historia comenzó así:

" El poblado de Xiang se encontraba rodeado del mayor bosque de bambúes del mundo y los lugareños jamás se atrevieron a penetrar en él, porque generación tras generación, les contaban terroríficas historias de enormes Monstruos Peludos, cuyo apetito era tan voraz, que habían devorado a todos los animales del bosque; ciervos, conejos, cabras, gatos y hasta leones y tigres y cuando no quedó un solo animal vivo, con sus enormes garras, arrancaban los grandes árboles y se los comían enteros. Aquellas horribles historias, hicieron que los antiguos pobladores, construyeran una enorme muralla que impedía a eses monstruos entrar en el Pueblo y a sus habitantes, penetrar en el valle. Cuando querían salir hacía otras poblaciones, cogían sus canoas y utilizaban el gran río para desplazarse. Solo en las noches de luna llena, escuchaban los aterradores rugidos de semejantes bestias haciendo ""UGG .....UGG.....UGGG...." toda la noche... mientras sentían como arrancaban los árboles de un zarpazo y sonaban sus mandíbulas, masticándolos. Esos días, a los niños los acostaban antes para que llegada la noche, no escucharan el terrorífico ruido y así llevaban viendo años y más años. Pero, sucedió que un día, el pequeño y travieso Robore, siempre dispuesto a no hacer caso de los mayores, se alejó del poblado, bordando la muralla de separación y encontró un pequeño agujero por el cual colarse al interior del Valle Prohibido, cosa que no dudó en hacer. Caminó durante un tiempo y cuando decidió regresar, se dio cuenta que se había perdido del la pequeña grieta y durante horas, caminó perdido, pero la grieta no aparecía. Sin darse cuenta, cada paso que daba se alejaba más de la Gran Muralla y comenzó a notar que se acercaba la noche y esa noche era, ""Noche de Luna Llena..." Sintió que pronto, aquellos monstruos lo encontrarían y no dudarían en devorarlo vivo
- ¡¡¡¡ Mamá ...mamá....donde estáis...!!! gritaban en voz baja por miedo a ser oído, mientras las lágrimas de miedo y el frío de la noche, se apoderaban de su pequeño cuerpo. Con sus manos, tapó su boca para que los que iban a comerlo, no lo escucharan llorar y agotado, se quedó dormido. Mientras en el poblado de Xiang, sus padres, familiares y vecinos, llevaban horas buscándolo, gritando su nombre...
-¡¡¡¡¡Rober.....Rober.... contesta....!!!!, le llamaban a gritos, pero Rober... dormía. Fue un vecino suyo el que descubrió la pequeña grieta y allí en el suelo, una pequeña zapatilla.. les hizo comprender la tragedia que había pasado. Seguramente el pequeño Rober, había cruzado la Gran Muralla y ya en el Bosque..aquellos monstruos.... lo habían devorado. Con el corazón partido por el dolor y la muerte del pequeño Rober, volvieron todos al poblado.
A la mañana siguiente, el Sol ya resplandecía en todo el Valle y el pequeño Rober notó su calor en los ojos, despertando de un largo sueño. Su pequeño cuerpo se sentía calentito, porque bajo él, un caluroso colchón de ramas le servía de descanso, mientras que sobre su cuerpo, una extraña sabana de plátanos mansos, lo cubría pero....¡¡¡¡¡ frente a él...... un grupo de extraños monstruos.....le miraban callados.....!!!!.....
-¿ Donde estoy ... quizás sea este el Paraíso ... y vosotros sois los Ángeles....?
¡¡¡Claro... ahora recordaba lo que le había pasado la noche anterior y después de haber sido devorado...ahora estaba en el Paraíso....pero que feos eran aquellos Ángeles....!!!!
-¡¡NO...No...- exclamó el más grande y más fuerte con una voz tan ronca como si hubiesen hablado cien leones-- Tu ... vivo..., nosotros Pandas....!!!... tú niño .... ahora desayunar fruta..... mucha ...!!!
-¡¡¡¡Panda....había dicho Panda....!!! Dios mio, aquellos que creyó Ángeles eran los monstruosos Osos Panda....!!! Claro... no lo habían devorado porque era tan pequeño que no les tenía para un solo mordisco ... y por eso ahora querían que comiera para engordar más y tener más carne para devorarlo
- NO-gritó_ no pienso comer....¡¡¡ si me queréis comer.... comerme así... y empezar de una vez-
mientras se tapaba la cabeza con sus brazos y no ver como lo cogían.... lo acercaban a su boca y ver aquellos enormes dientes ...
-¿ Devorar...niño...? ¡¡¡no...no...¿ niño tener miedo Osos...?
-¡¡¡No es tengo miedo...!!! pero si vais a comerme después hacerlo ahora...
-¡`¡¡ Niño con miedo... niño TONTO.... Osos Panda no comer niño...no comer carne...Oso Panda.., solo comer pequeño bambú...
-¡¡¡Ja.....Ja....Ja
Los Osos  se miraron unos a otros y estallaron con una enorme risa...
-¡¡¡Silencio....-dijo el Gran jefe- risas de Osos.... asustar niño...Tú...comer fruta... después jugar con Osos....¿ sííííííííí ......?. ¡¡¡ El pequeño Rober... no comprendía nada...resulta que aquellos que le habían dicho que eran unos monstruos, no querían comerlo .... le traían fruta.... y luego querían jugar...con él.... Decidió no llevarles la contraria y obedeció. Le trajeron una gran cesta de todas las frescas frutas del bosque de las cuales, solo comió una encarnada manzana porque el temor ha ser devorado, no se le había pasado. Al terminar, lo montaron en la espalda peluda del gran Jefe y jugaron durante horas, hasta que ya con un enorme cansancio, el pequeño Rober, exclamó
-¡¡¡ Quiero ir a casa de ni mamá ...!!!
-¿ Tu casa... en poblado...Osos llevarte ...pequeño niño
Y sin dudar un segundo, lo subieron sobre la espalda del Gran Jefe y se dirigieron a la grita de la Gran
Muralla que ya conocían. Como no podían pasar a través de ella, de un fuerte zarpazo, abrieron otro hueco mayor y se encaminaron al centro del Pueblo. Pronto fueron descubiertos y la alarma sonó a través de las campanas del Pueblo. Todos los habitantes sabían que si alguna vez, sonaban ... lo que tenían que hacer. Mientras las mujeres ayudadas por los niños, cargaban los fusiles, los hombres preparaban los cañones y el Alcalde encendía el dispositivo que harían estallar las bombas que enterradas en el pueblo, destruirían a todos aquellos monstruos si se atrevían a entrar en la Plaza Mayor y eso el pequeño Rober, lo sabía, así que de un salto y levantando los brazos, hacía el Alcalde....gritó:
-¡¡¡'Àlto....no disparéis.... soy el pequeño Rober y ellos son mis amigos... y me salvaron la vida...
no disparéis....!!!
¿Rober... era el niño que sabían que había sido devorado... por los que ahora llamaba amigos....? ¡¡¡
No podía ser...!!
Su padre lo reconoció y exclamó
¡¡¡ Es mi hijo Sr. Alcalde... que nadie dispare....!!!!
Los O=sos Panda siguieron avanzando lentamente de la mano del pequeño Rober hasta el centro de la Plaza del Pueblo... mientras su mamá corría sin miedo a coger a su hijito en brazos
-¡¡¡ Mi pequeño niño.... pensamos que...!!!
-¡¡¡Que me comieran....nooo!!!, pues ya ves, me han encontrado, me han llevado a su cueva, me han dado de desayunar, hemos jugado y me han traído a casa...son buenos mamá... los Osos Panda... no devoran ni comen carne... solo pequeñas y delgadas varas de bambú y el bosque Prohibido, está lleno
de otros animales... han sido mentiras todas las historias que nos contasteis..
- Hijo mio... a nosotros también nos las contaron... lo siento...
Mientras el Alcalde y demás ciudadanos se iban acercando y comprobando que aquello era verdad y que aquellos Osos Pandas, eran manso animales que jamás le harían daño ni a los niños y a los mayores. Entonces el Alcalde exclamó...
-¡¡¡Osos Panda... perdonarnos por haber  contado terribles historias de vosotros a nuestros niños, pero desconocíamos la verdad así que hoy os permito que volváis al poblado cuando os apetezca...
Pero el Gran Jefe de los Osos Panda, le contestó con una gran lección...
-Nooo ...- exclamó- Los Osos Panda...jamás entraremos en Poblado... los niños y solo los niños... hasta que cumplan los 15 años, podrán entrar en el Bosque Privado y jugar con Osos Panda. Nosotros los cuidaremos... pero solo los niños... si alguien, mayor de 15 años...entra en los dominios del Gran Bosque de Bambúes......jamás saldrá vivo de allí. Y así fue...,desde aquel día y todos los días, penetraban en el bosque todos los niños hasta que cumplian los 15 años y cada día volvían felices al poblado, cansados de jugar y comer con n los Osos Panda. asó el tiempo y u n día, falleció el Gran Jefe Oso Panda y después de llorar su muerte los habitantes de Xiang, en honor a su bondad con los niños, construyeron en mármol su figura la cual la colocaron en el centro el Pueblo, para que las generaciones venideras, nunca olvidaran la bondad y el amor que los Osos Panda sienten por las personas buenas...en especial ... los niños.- Dedicado a mi amado nieto...Rober

"" งูเก่าและเก่าอีกา ... "" "

"" งูเก่าและเก่าอีกา ... "" "

ในสาขาของต้นไม้งูยืด
การใช้ประโยชน์จากรังสีของดวงอาทิตย์ที่กล้าใบ wafted
ในขณะที่จากต้นไม้อื่นกาเก่ามอง ...
งูผู้หญิงที่เธอเตรียมที่จะฆ่าหนูอีก ... - สิ่งที่ฉันจะทำ ... ฉันรักเนื้อและฉันรักหนู ... แต่รหัส โหดร้ายเพราะพิษของพวกเขาฆ่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น .. และพวกเขากล่าวด้วยงาของพวกเขาแม้กระทั่งเด็กมีความกลัวในเตียงของพวกเขาที่คุณรู้ว่าเป็นยาพิษเพียง แต่นำมาใช้เมื่อไม่ได้ไปล่าฆ่า? เกิด ดีขอบคุณ ... สัตว์พิษออกไปจากข้าถ้าผมมีพิษเป็นขนาดเล็กยาวและผอมด้วยการเดินช้าของฉันทุกวันลากลงโดย ... นกที่พึ่งมากที่สุดที่ฉัน กินอย่างช่วยไม่ได้'บางทีคุณไม่ควรพลาดที่ถูกต้อง แต่ฉันคิดว่า ... ผมไม่ทราบ .... ผมไม่ทราบ ... 'ไม่คิดว่าอีกาเก่าจึงเกิดและเพื่อเป็นและจะเป็นความโชคร้ายของฉันและต้องการที่จะกินเนื้อสัตว์โดยไม่ต้องผ่านที่จะวางยาพิษ ... ! ผมไม่ทราบ ... ผมไม่ทราบ ... แต่ฉันจะคิดว่า ... ดี ... จนกระทั่งวันพรุ่งนี้ขณะที่งูนอนเหยียดยาว สาขาที่อีกาบินไปทุ่งหญ้าที่กวางเล่น, และมองไปที่เจ้านายใหญ่ของฝูงปกป้องฝูงแกะของสิงโตและไฮยีน่าสีน้ำตาล, ดูเกกวางรู้ว่าเร็ว ๆ นี้หนึ่งของพวกเขาที่พวกเขาจะล่าเกิดมามีความสุขและอิสระในการสิ้นสุดของกรงเล็บ- สวัสดี Old Deer ต้องบอกคุณสิ่งที่คนที่คุณรักมีความสุข ... ! เวลาที่ดีที่คุณมาถึง Cuervo สิงโตเรากำลังเตรียมซุ่ม- - มันเป็นสิ่งสำคัญมากที่คุณฟังสิ่งที่ฉันคิดว่า ... แพ็คของคุณ-Cuervo คุณจะรบกวนฉันเป็นหนึ่งในกวางถูกฆ่าโดย .... - เอาล่ะ ... โอเค, นายกาสำหรับผมที่ไม่สูญเสียของ จับตามองแต่ถ้าคุณต้องการที่จะช่วยให้เด็กของคุณคุณรออยู่ในป่าเมื่อดวงจันทร์ออกมาพักอยู่ที่นั่นกวางเก่าและอีกาขอเนื้อทราย Niut ...และพันธุ์ทั้งหมดที่อยู่ในหุบเขาสิงโตและอื่น ๆ หนีแน่ใจว่า "การแก้ปัญหานี้" ความตายบันทึกคนที่คิดว่าการกินสัตว์กินเนื้อผ่าน ภายใต้ดวงจันทร์ที่ชัดเจนหัวของฝูงสัตว์ทั้งหมดมารวมตัวกันรอ Cuervo พูดกับพวกเขาบันทึกลูกหลานของพวกเขาและแม่ของพวกเขาเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดที่หัวหน้าฝูงทั้งหมดเป็นเช่นนี้ ... แม้ในความฝัน ... อยาก ... 'คุณ' กล่าวว่าสัตว์อีกาฟรี .. ไม่มีเนื้อกลืนอื่น ๆ ... แต่คุณสามารถทำอะไรเมื่อช้างร้องโจมตีคุณ .... ถ้าคุณป้องกันสัตว์อื่น ... จนกระทั่ง ... ไฮยีน่าหลบหนีเขาแต่เขาก็ยังต้องปกป้องมันเพราะมันเป็นอ่อนแอและดอกยาง บดเมื่อเขาได้ยินแผนการของพวกเขาไม่มีหัวกระซิบคำแต่ค่อย ๆ ปรบมือความคิดที่ว่ากาให้พวกเขาว่า"" ที่จะนำฝูงวัวของพวกเขางูรอบ .... และเมื่อสัตว์ที่กินเนื้อเพียงการโจมตี .... ฉันพยายาม .... งูที่ดินจะลุกขึ้นในแขนและที่เป็นครั้งแรกที่เขาพยายามที่ฟันของเขาจะกัดส่วนหนึ่งของขาของคุณใด ๆ ยื่นพิษร้ายถึงตายของเขาทุกสิงโตหรือหมา ... รู้ว่า ให้พวกเขาตาย ...และจากวันนั้นพันธุ์กินเงียบ ๆ ในหุบเขาในขณะที่งูวาง ... ฉลาดดูเป็นสัตว์ตายมาถึงรอบของเธอให้งูกินในขณะที่พันธุ์ ดูบอกว่าที่หุบเขาแห่งการรอคอยล่าสัตว์กินเนื้อจะคุ้นเคยกับการกินหญ้า ... หรือชีวิตสัตว์ซ้ายและแม้บางคนมี niut เห็นหมาสีน้ำตาลกินดอกไม้ป่าและแม้ในขณะที่เพื่อนของคุณชอบพี่สาวน้องสาว .

""La vieja Serpiente y el viejo Cuervo..."""

Sobre la rama de un árbol, una Serpiente se estiraba
aprovechando los rayos del Sol que atreves de las hojas se colaba
mientras desde otro árbol, un viejo Cuervo la miraba ...
-señora Serpiente ¿ está preparada para matar otra rata...?

-¿Que puedo hacer...? me gusta la carne y la de Rata me encanta ...
-Pero id. es cruel porque con su veneno mata todo lo que pasa ..
y me dijeron que con sus colmillos, hasta los niños se asustan en sus camas,
¿sabe que es la única que veneno usa, cuando sin ir de caza, mata?

-Nací así y gracias al veneno los animales de mí ... se apartan,
si no tuviera veneno, siendo tan pequeña, alargada y delgada,
con mi lento caminar, todo el día por el suelo arrastrada ...
hasta el Pájaro más indefenso, me comería sin poder hacer nada.

-Puede que no le falte razón pero voy a pensar ... no sé....no sé...
-No pienses, viejo Cuervo, que así nací y así es y será mi desgracia,
¡¡¡ya quisiera comer carne sin tener que envenenar al que pasa ...!!!
-No sé ... no sé... pero se me ocurre ... bueno ... hasta mañana.

Mientras la Serpiente seguía estirada en aquella rama,
el Cuervo voló hacia el prado donde los Ciervos jugaban,
y buscó al Gran Jefe de la manada que protegiendo
su rebaño de los Leones y Hienas pardas, vigilaba.

El gran Ciervo sabía que pronto a uno de ellos, le darían caza,
habían nacido felices y libres para acabar entre sus garras
-¡¡¡Hola viejo Ciervo debo hablarte de algo que alegrará a tus amadas...!!!
-A mala hora llegas, Cuervo, los Leones nos preparan su emboscada.

-¡¡¡Es muy importante que escuches lo que he pensado para tu manada...
-Cuervo, me estás molestando y como maten un Cervatillo por....
-¡¡¡Vale...vale, señor Cuervo, por mí no pierda su atenta vigilancia
pero si quiere salvar a sus hijos, le esperaré en el bosque cuando la Luna salga.

Allí se quedó el viejo Ciervo y el Cuervo buscó Gacelas, Niut ...
y todos los herbívoros que por el Valle, de los Leones y demás escapaban,
estaba seguro que "aquella solución", salvaría de muerte
a los que pensaban ser comida de los carnívoros que pasaban.

 Bajo el claro de la Luna, los Jefes de todas las manadas
se reunieron, esperando a que el Cuervo les hablara,
¡¡¡salvar a sus crías y a sus madres era lo más importante
que todo Jefe de manada, como tal ...hasta en sueños ...deseaba...

-Sois-dijo el Cuervo- animales libres .. no carne que otros tragan ...
pero nada podéis hacer cuando los carnívoros os atacan ....
salvo que os proteja otro animal... que hasta las Hienas...le escapan,
pero a él, también debéis protegerlo porque es débil, lo pisan y lo aplastan.

Cuando escucharon su plan, ningún Jefe murmuró palabra
pero, poco a poco aplaudieron aquella idea que el Cuervo les daba
""llevarían a las Serpientes alrededor de sus manadas....
y cuando un carnívoro, atacar .... tan solo lo intentara ....

-del suelo se levantarían las Serpientes  en pie de guerra y
que al primero que lo intentara, morderían con sus dientes
cualquier parte de sus patas, clavando su mortífero veneno
que todo León o Hiena sabía ...que la muerte les daba ...

Y desde aquel día, los herbívoros comieron tranquilos en el valle
mientras las serpientes puestas en pie...astutas vigilaban
y cuando un animal, la muerte a su ciclo llegara,
dejaban a las Serpientes comerla, mientras los herbívoros vigilaban.

Dicen que en aquel Valle, los carnívoros de tanto esperar una caza
se acostumbraron a comer hierba...o animal que la vida dejara,
y hasta algunos cuentan ver al niut con la Hiena parda
comiendo flores silvestres como amigas y hasta como hermanas.

El Niño White Spot และจระเข้แม่น้ำ

El Niño White Spot และจระเข้แม่น้ำ

                              El Niño White Spot และจระเข้แม่น้ำ

นักวิจัยในอียิปต์เก่าไม่เคยจัดตั้งขึ้นภายใต้การปกครองที่เกิดเรื่องนี้นั้น บางคนบอกว่ามันเป็น Ranses ฉันคนอื่น ๆ IV Ranses แต่ไม่หยุดที่จะบอกผ่านศตวรรษและรุ่น เราจะต้องวางไว้ในนิทานปรัมปราต่างๆที่กำลังก่อตัวขึ้นภายใต้การปกครองของ Ranses ฉัน

 "ในที่สุดสงครามระหว่างประชาชนที่ร่วมกันมานานหลายศตวรรษถูกกว่าและความงดงามและความงามของอียิปต์ถูกปกครองโดยฟาโรห์เดียวที่มีภารกิจคือการสร้างหมู่บ้านเจริญรุ่งเรืองและในทางกลับรวบรวมและรักษาวัฒนธรรมดั้งเดิมแรก ศิลปะการฟ้อนรำโบราณของพวกเขาและศิลปะที่มานานหลายศตวรรษได้ทำให้ประเทศที่ภาคภูมิใจของทวีปแอฟริกา แต่เขาก็รู้ว่าก่อนที่จะเป็นประเทศที่น่าเศร้าและน่าสงสาร การต่อสู้อย่างต่อเนื่องระหว่างชนเผ่าและค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องในการผสมผสานในเมืองหนึ่งของพวกเขาไม่ได้อำนวยความสะดวกในงานที่ยากลำบากของการบูรณะ Ranses ไม่เคยลืมเรื่องที่สวยงามที่คุณปู่ของเขาได้บอกเขาเกี่ยวกับการประชุมสุดยอดของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ .... ถ้ามันเป็นความจริง .... . ครบกำหนดสัญญาของเขาไม่เคยที่จะเปิดเผยมันจนกว่าจะถึงวันที่เขาถูกเสนอชื่อทั้งหมด PHARAOH อียิปต์ และเวลาที่ได้มา. หากความลึกลับที่ .... เป็นจริงในเร็ว ๆ นี้ .... คนของเขาจะอุดมไปด้วยลามก ... แต่มันเป็นเพียงแค่เรื่อง ... นอกจากนี้ถ้าเป็นจริงมันก็น่ากลัวที่จะคิดว่าความเห็นแก่ตัวของคนที่ผลักดันให้พวกเขาได้รับความร่ำรวยเหล่านั้นและกลับมาอีกครั้งในการต่อสู้ของชนเผ่าโบราณ ความเสียหายมากได้รับการดำเนินการกับคนของเขา .. เขาตัดสินใจที่จะสร้างดินแดนจักรพรรดิของเขาที่เกิดจากทหารที่กล้าหาญและโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ซื่อสัตย์ที่สุดในการพระที่นั่งของพระองค์และวันหนึ่งได้รับคำสั่งให้เตรียมความพร้อมสำหรับภารกิจฆ่าตัวตาย ... ที่ ... จำนวนมากสูญเสียชีวิตของพวกเขา ไม่ได้เพราะเขาเข้าใจว่าพวกเขาได้ถูกบังคับให้ครอบครัว ... แต่บรรดาทหารที่แข็งแกร่งและภักดีของจักรพรรดิยามตัดสินใจไปกับเขาไปสู่​​ความตายและดังนั้นในเช้าวันหนึ่งที่เหลืออิมพีเรียลพาเลซ ... ไปที่ไม่รู้จัก ภารกิจคือการที่จะขึ้นไปด้านบนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่มีใครได้มา แต่ยังเป็นสถานที่ที่ความมั่งคั่งที่ดีที่คุณปู่ของเขาได้บอกเขาว่าพวกเขาเป็น ไม่มีใครพยายามที่จะมามี ... โดยเรื่องราวที่มืดที่ผู้คนได้เสมอ มอนสเตอร์สองหัว ... งู ... เป็นไขมันเช่นช้างสิงโตขนาดใหญ่ที่มีงาขนาดใหญ่ดังกล่าวเช่นเขาของวัว .... ขว้างปามังกรไฟหายใจอื่น ๆ . Ranses แต่คุณปู่ของเขาได้เล่าให้เขาฟังเรื่องจริงของภูเขาศักดิ์สิทธิ์และมีอะไรที่จะทำอย่างไรกับเรื่องอื่น ๆ . ต่อไปความมั่นใจเต็มใน Ranses กองทัพและความเมตตาเป็นพิเศษของเขาและภูมิปัญญากลายเป็นพวกเขาจากที่มืด เรื่องราวบอก แต่ถ้าคุณมีการชำระเงินด้วยชีวิตของพวกเขาฟาโรห์ของพวกเขาจึงharían.Noอย่างไรก็ตามชิลวิ่งผ่านร่างกายของพวกเขาเมื่อ Ranses บอกที่เขาจะไปและสัญญาว่าถ้าพวกเขาไว้ใจเขาของเขา ครอบครัวจะมีชีวิตอยู่ในพระราชวังหลวงและจะเป็นที่ร่ำรวยที่สุดของอียิปต์หลังจากที่เขา

- "เราจะยังคงจนตายฟาโรห์พระเจ้า ... เป็นคนรวยหรือเป็นที่น่าสงสาร .... " ""

ขณะที่พวกเขาขึ้นไปประชุมสุดยอดเป็นเขาก็มั่นใจเห็นขณะนั้นมังกรหรือสัตว์ประหลาดก็โผล่ขึ้นมา

"พวกเขาจะสูงกว่า ... - พวกเขาคิด แต่ไม่พูดอะไร

และในที่สุดก็มาถึงด้านบน .. ที่ทั้งหมดที่คุณมีต้นไม้ขนาดใหญ่หนาและสูงกว่าที่เคยเห็น ...

- "พระเจ้าฟาโรห์ ... เรายังไม่ได้พบ ... งู ... และมังกร ... แต่เรายังไม่ได้เห็นสมบัติดังกล่าว ...

- "Trust me ... เป็นเรื่องที่ผมเชื่อคุณปู่ของฉัน .. คุณกล่าวว่าเชื้อโรคไปของเขาผู้บัญชาการ ... วิธีที่คุณสามารถตัดต้นไม้ ...

-ดี ... ด้วยเลื่อยหรือขวาน ... จักรพรรดิพระเจ้า ..

- "ดี .. ฉันต้องการสิบคนแต่ละคนต้องเลือกต้นไม้และตัดมัน ......

ประหลาดใจโดยการสั่งซื้อที่ ... อาวุธตัวเองด้วยขวานและเลื่อยและได้รับการแต่งตั้งเมื่อแต่ละต้นไม้ได้เริ่มต้นการตัด .... ดี "พยายามที่จะตัด ... "

มันใช้เวลาไม่กี่ชม ... ดังนั้นพวกเขาเข้าใจทหารแข็งแกร่งที่ ... ว่าสิ่งที่แปลกที่เกิดขึ้น ... ไม่ .. ตัดเลื่อยและแกนดูเหมือนจะตีเหล็กแทนไม้ Ranses ยิ้มไม่ได้สำหรับความพยายามของคนเหล่านั้น แต่เห็นว่าเรื่องราวของคุณปู่ของเขาเป็นความจริง ...

- "หยุดทหารกล้าและซื่อสัตย์ ... "

- สิ่งที่ ... พระเจ้าฟาโรห์ .. แกนของเรา ... ดูเหมือนจะตัดไม้จากต้นไม้ ... แต่ ... เหล็กบริสุทธิ์ ...

- "ใจเย็น ๆ ... ฉันจะอธิบายมัน ... มีขนาดเล็ก ... คุณปู่ของฉันบอกว่าด้านบนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์เติบโตต้นไม้มหาศาล ... พวกเขาไม่ได้เหมือนที่อื่น

เพราะถึงแม้ภายนอกที่พวกเขากำลังทำจากไม้ภายใน .... เติบโต .. GOLD ... !

-! .... GOLD อุทานทั้งหมด ...

ใช่และที่เป็นความลับของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ดังนั้นแกนคู่ของคุณ. ดังกล่าว "GOLD" ... ทำหน้าที่ในการพัฒนาคนของเราจากความยากจนก็มีวันนี้. เหตุผลว่าทำไมมันเป็นสิ่งสำคัญที่ฉันสาบานว่ามันไม่เคยจะส่งนี้ สิ่งที่เป็นความลับจะส่งใครไปที่พระราชวังอิมพีเรียล

- การกำจัดกับพระเจ้า ... เหมือนฟาโรห์ ... ? คุณจะลงมาลงวิธีภูเขา .... กับวิธีการที่หนักมันเป็น ...

'ไม่ต้องกังวลฉันได้รับมัน ... โปรแกรมด้วยเครื่องมือพิเศษที่เราจะตัดต้นไม้ที่ฐานเพราะที่ไม้เพียง ปาล์มดินไม้มีความก้าวหน้าจะกลายเป็นทองและไม้ด้านนอกที่เหลือจะลอยลำต้น

- ลอย ... พระเจ้าฟาโรห์ ... ที่ ... ?

- ที่ไม่แม่น้ำที่ไหลผ่านอิมพีเรียลพาเลซ ..

-! จากภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ...

veis เข้าใจตามที่คุณไป ... เราจะโยนท่อนไม้ลงไปในแม่น้ำและนี้จะนำพวกเขาไปยังพระราชวัง

-แต่ .. พยายามที่จะขโมยมันอยู่บนท้องถนน ...

-พวกเขาไม่สามารถทำอย่างนั้นเพราะเราจะเติมแม่น้ำที่มีจระเข้ที่ใหญ่ที่สุดของแม่น้ำไนล์. ในขณะที่ทุกประเทศในช่วงที่แม่น้ำได้รับการคุ้มครองด้วยกำแพงจึงไม่มีใครจะเข้ามาใกล้กับชายฝั่งโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจระเข้เพิ่มขึ้นมีไข่วาง แต่ละหมู่บ้านจะมีนายกเทศมนตรีที่เหนือสิ่งอื่นใดการตรวจสอบทุกคนที่ข้ามกำแพงป้องกันหรือแนวทางที่จระเข้วางไข่ .... และดังนั้นเมื่อต้นไม้ถึงพระราชวังทองคำจะละลายและลาก ซึ่งจะทำให้เรามีความมั่งคั่งสำหรับคนของเราก็จะเป็น Pharaonic กฎหมายของความมั่งคั่งนี้จะถูกแจกจ่ายให้กับชาวอียิปต์ทั้งหมดตามความต้องการของพวกเขา ครอบครัวจะมีลูกมากขึ้นได้รับทองมากขึ้นกว่าที่มีเด็กน้อยลงและคนงานที่ทำขึ้นเพื่อคนของเขาจะได้รับทองมากขึ้นกว่าคนอื่น ๆ ... สิ่งที่คุณเข้าใจตอนนี้ ... ถ้าพระเจ้าฟาโรห์ ... คุณขวาและดังนั้นจึงมักจะ ไว้วางใจในตัวคุณ ... และให้ชีวิตของเรา ...

และจากวันนั้นคนที่เปิดตัวโครงการที่ผมได้รับการออกแบบที่ดีของฟาโรห์ ... เร็ว ๆ นี้โครงการนี้กลายเป็นความจริงในการสร้างโรงพยาบาลโรงเรียน ฯลฯ แต่สิ่งที่ดีไม่ทราบว่าฟาโรห์โดยกะเหรี่ยงแม่น้ำตระหง่านขนส่งไม่เพียง แต่ไม้ที่มีค่าจากด้านบนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของฟาโรห์. ขณะที่เราลงไปในแม่น้ำ ผ่านโดยประชากรที่แตกต่างกันและในหนึ่งของพวกเขาของการเป็นครอบครัว. FAILSA ที่เป็นผู้รับผิดชอบในการดูแลผนังที่มีพรมแดนติดโซนต้องห้ามของจระเข้. เป็นวันที่มีความสุขสำหรับครอบครัวหรือเพื่อให้พวกเขาคิดว่าพ่อแม่ของพวกเขา เป็นบุตรชายคนที่หกเกิด แต่อย่างไรก็ตามสำหรับพี่น้องอีกเกิดว่าเป็นลางไม่ดี  อย่างน้อย เพื่อให้พวกเขาคิดว่าเมื่อพวกเขาครั้งแรกที่เห็นร่างเปลือยของเธอในการเป็นศูนย์กลางของหน้าอกส่องเป็นจุดสว่างและ นี้ไม่อาจจะดี. แต่พ่อแม่ผู้สูงอายุของพวกเขาลงเล่นที่ตุ่นแปลก แต่เป็นพวกเขาเติบโตคนปวยพี่น้องที่ระบุว่าเป็น "เด็กของจุดสีขาว" และทุกวัน ไม่เพิ่มความเกลียดชังแปลกน้องชายคนเล็กของเขาไม่เคยปล่อยให้เขาเล่นกับพวกเขาจนกว่าพ่อของเธอเป็นปัจจุบัน. มันเป็นโศกนาฏกรรมทำนาย

พี่ชายของเขาอัล Sabad เป็นเรื่องตลกที่เลวร้ายที่สุดการสวมใส่และเสียงหัวเราะที่จะแสดงความคิดเห็นที่อยู่ในเมืองทำให้เขาทุกวันความเกลียดชังความชั่วร้ายกำลังเติบโตในตัวเขา. ของเล็กเคยบ่นกับพ่อแม่ของพวกเขาเกี่ยวกับการขาด ความรักของพี่ชายของเขาจนกระทั่งบ่ายวันหนึ่งที่คนอื่น ๆ กำลังเล่นกับลูกอัล Sabad มีความคิดที่โหดร้าย แต่อยากจะมีส่วนร่วมกับพี่น้องคนอื่น ๆ และเพื่อให้ไม่มีใครสามารถ culpabilizarlo

- คุณรู้ว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นถ้านอกมีขนาดเล็กหยิบลูกบอลออกจากกำแพงแก้ว ... ?

- จระเข้จะกิน ... ไม่!

อัล Sabad ... ที่คุณคิดสิ่งที่ฉันคิดว่า ...

- ทำไมไม่ ... ฉันเหนื่อยของแปลก ... นี้ "จุดสีขาว"!

- และเราจะบอกพ่อแม่ของเรา ...

ที่เราไม่ได้ทำตาม ... และไปสำหรับลูกมี .... และกิน ... และที่มัน. จะประสบบิต .... แต่ในไม่ช้าก็เกิดขึ้น ... คุณ ... ไม่เป็นไร ....

ไปกับพี่ใหญ่ก็อาจจะรุนแรงมากขึ้นกว่าที่เขาตั้งใจ

- เราเห็นด้วย ... แต่ที่เราทำ ...

ฉันขอให้ฉัน ....

เตะที่แข็งแกร่งโยนลูกออกมาจากผนัง

Pequeñazo ... คุณต้องการที่จะเล่นกับเรา ...

- จริงๆ ... ผมขอเล่น

บางที ... แต่แรกที่คุณต้องพิสูจน์ว่าคุณกำลังที่แข็งแกร่งและความกล้าหาญ ... ดังนั้นเราเข้าใจว่าคุณกำลังเก่า ...

- แน่นอนฉันเก่า ... ฉันควรทำอย่างไร ...

คุณต้องกระโดดกำแพงและรับลูก ...

- แต่ผมได้ยินมาว่ามันเป็นสิ่งต้องห้ามเพราะมันเป็นอันตราย ...

- อย่ามองว่าคุณกำลังกลัว ... ! The'll พาเรา .. แต่คุณไม่สามารถเล่น ...

- รอ ... ฉันจะเอามัน ... !

มันเป็นโอกาสที่จะต้องรับการยอมรับจากพี่น้องของพวกเขาและถ้าพวกเขาได้รับการบอกว่ามันเป็นไม่เป็นอันตราย ... บางทีมันอาจจะไม่ได้. แต่ตัวสั่น ... เอาโอกาสและความช่วยเหลือจากพี่น้องของเขาเขากระโดดไปที่ผนังด้านที่ต้องห้าม

ทำไมที่ลูกลง .... ?

ขึ้นไปทางซ้ายซึ่งเป็นสถานที่ที่ ... จระเข้วางไข่ของพวกเขา เร็ว ๆ นี้ระมัดระวังอย่างต่อเนื่องของเขาในการตรวจสอบระเบิดขนาดเล็กที่ฉันกิน ทุกสิ่งเกิดขึ้นได้เร็วขึ้นมาก; จระเข้ดูเหมือนจะส่อเค้าเลี้ยงขนาดเล็กเนื่องจากเสียงก็ได้ยินเสียงในขณะที่น้อยร้องไห้หมดหวังและจระเข้คำรามที่จะยึดเขื่อนได้กิน แท้จริงอยู่ใกล้แม่น้ำที่พวกเขาพาเธอไปกินมันเงียบ พี่ชายทั้งสองรู้สึกเคียดแค้นของอาชญากรรมที่ไม่ได้ก่อให้เกิด ... เพียงแค่ต้องการที่จะทำบิตของโรงละครที่ผมบอกพ่อแม่ของเธอเป็นผลที่น่าเศร้าของการละเมิดของขนาดเล็กและในเวลาสั้น ๆ ที่ไม่มีใครจะจำที่มีพี่ชายลึกลับ "จุดสีขาวบนหน้าอก" แต่สิ่งที่เกิดขึ้นและเพื่อให้ข่าวการตายของเด็กชายตัวเล็ก ๆ แต่เชื่อว่าจมกับพ่อแม่ของเธอออกจากแม่ของเธอเป็นอัมพาตของความผิดหวังอย่างมาก ภาพเดียวของร่างกายน้อยเห็นว่าเป็นชิ้นที่ปากของจระเข้ขนาดใหญ่ที่ถูกปิดกั้นสมองของพวกเขาและไม่เคยที่ฉันพูดไม่ออก พ่อของเขาไม่ดีไม่สามารถเอาชนะความโชคร้ายนั้นได้ออกตรวจสอบและผนังกับลูกชายคนโตของเขาในความดูแลของการ puesto.Pero ของเขาที่ไม่ได้ทั้งหมด ห่างไกลจากสิ่งที่เกิดขึ้นในขณะที่พี่น้องของเขาฆาตกรหวังเป็นชะตากรรมจะต้องได้รับมุมจระเข้ดึงเสื้อของเขาพยายามที่จะโยนในอีกทิศทางหนึ่งที่จะโยนพวกเขาออกสะท้อนที่ฉันถูกนำเต้านมของเธอ. มันเป็นช่วงเวลาที่เมื่อเกจระเข้ ผู้ปกครองของพื้นที่ได้รับการเปิดตัวในจระเข้อื่น ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้คนจากการเข้าใกล้เด็ก. มีเขี้ยวขนาดใหญ่เจาะร่างกายของจระเข้ขนาดใหญ่อีกแล้วบดมันด้วยหางของมัน. นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับคนอื่น ๆ ไม่ได้พยายามที่จะเข้าใกล้เด็ก โดยไม่ต้องทำความเข้าใจว่าทำไมพวกเขารู้ว่าเขาจะได้รับการคุ้มครองโดยผู้นำที่ดี. เอสได้รับการใกล้เข้ามาช้าไปเล็ก ๆ นี้พยายามที่จะไม่ทำให้เขาตกใจและมีหัวของเขาโค้งคำนับขยายมือของเขา เล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ได้รู้ว่าสิ่งที่เขาพูด แต่เขารู้สึกว่าเขามีความตั้งใจที่จะทำร้ายไม่ให้เชื่อฟังคำสั่งของเขาแพร่กระจาย. บิ๊กจระเข้มาเก็บไว้และค่อยๆเงยหน้าขึ้น  ยิ้มให้เขา  เด็กยิ้มกลับในขณะที่ จระเข้อื่น ๆ ที่ไม่สามารถเชื่อว่าสิ่งที่พวกเขาเห็น .. ยกหางขนาดใหญ่ของเขาจระเข้ดูเหมือนจะบอกเด็กที่จะนั่งบนหลังของเขาและขณะที่เขาทำหลายกรนออกมาจากลำคอของเธอเป็นจระเข้อื่นเข้าใจ

-แบบฟอร์มที่แนบมากับผนังร่างกายของฉันเพื่อให้ลำต้นจะไม่มีการสัมผัสเด็กคนนี้

- ใครเป็น ... และสถานที่ที่พวกเราไป ... บัญชาการ .. ?

นี้เด็ก ... จะเป็นฟาโรห์ในอนาคตของคุณ และใช้อิมพีเรียลพาเลซที่พ่อแม่ของเขา .. นานมาแล้ว ... รอ!

ฟาโรห์ในอนาคต ... ? แต่ถ้าฟาโรห์ไม่มีลูก ... !! จะได้ไปบ้าและใหญ่จระเข้ ... ใครจะขัดแย้งกับเขา. และเพื่อพวกเขาแล่นเรือลงแม่น้ำที่ทำให้เด็กที่อยู่ด้านหลังของมหาจระเข้ในขณะที่คนอื่น ๆ ออกจากบันทึกทั้งหมดลงมาจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์เขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงการถูกตีอีกครั้งและอีกครั้ง แต่ก็ไม่สามารถช่วยให้มันออกมาให้ดีจระเข้ . เด็กแสดงผลในความพยายามที่และความน่ากลัวได้จางหายไปที่ด้านหลังของเพื่อนใหม่ของเขาในการนอนหลับลึก, มือของเขามีแข็งบนผิวจระเข้. ในฐานะที่ลงไปในแม่น้ำที่พวกเขาได้พบกับจระเข้อื่น ๆ ผู้ที่ได้รับแจ้งคำสั่งของเขาได้รับผู้บัญชาการและค่อยๆแม่น้ำถูกสร้างขึ้นในกองทัพในเครื่องแบบของจระเข้ที่เก็บบันทึกผ่านใกล้ Palacio คนงานตระหนักว่าสิ่งที่ร้ายแรงที่เกิดขึ้น แม่น้ำและที่เรียกว่า Ransesนี้  ตะลึง  ภูเขาเฝ้าระวังสั่ง Royal Guard ... นั่นหมายความว่า ... เมื่อใกล้ Ranses บัญชาการเขาเห็นว่าเขาเป็นคนแบกบนหลังของเขาเด็ก ... วิธีการอาจจะเป็นที่ ... ? จระเข้ทำบริการพี่เลี้ยงเด็กมาก ... ใครเป็นเด็กที่ .... เมื่อมาถึงฝั่งจระเข้ออกไปและบิ๊กบอสไปข้างหน้า. Ranses, เข้าหาเขา .. และหยิบเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ยังคงนอนหลับ ... แต่ใกล้ชิด ... เห็นคราบใหญ่ของเขาบนหน้าอกของเขา ... ทำไม หลายคนในปัจจุบันพวกเขาเป็นลมคนอื่น ๆ เปิดตัวเสียงอันดังของความประหลาดใจและแกรนด์ Ranses ทรุดตัวลงกับเด็กในอ้อมแขนของเธอ

- แจ้ง Faraona ... !! สั่งซื้อได้ทันทีนี้เป็นปาฏิหาริย์! ... !

ลูกชายของเรา ... หลังจากที่ทุกปีเหล่านี้ ...

มาถึงที่พระราชวังของเด็กชายที่ด้านหลังของจระเข้ขนาดใหญ่เท่านั้นที่สามารถจะเป็นงานของมิราเคิลที่ดีหลังจากที่ทุกปีเหล่านี้ไม่เคยรู้ว่าหายไปดังที่เคยเกิดขึ้นและตอนนี้ไม่มีอะไรมาก .. มี ... ลูกชายของเขา Dulce ฟาโรห์ snuggled น้อยของเธอโดยไม่มีคำ ไม่มีอะไรที่จะพูด ... ก็ไม่มีอะไรที่จะถาม ... มันก็กลับมาเป็น ... และนั่นเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ไม่มีใครจะมีฉกตัวน้อยของเธอและอาณาจักรอียิปต์ได้รับการส่งกลับไปยังอนาคตของฟาโรห์ ให้พรรคใหญ่ และเธอจะมาทุกบ้านพระของโลก. การแพร่กระจายข่าวเช่นไฟป่าจากเมืองหนึ่งไปเมือง, เมืองไปยังเมืองจากประเทศ ลิตเติ้ล RANS แน่ใจว่าพอเขาได้เรียกว่าพ่อแม่ของเขายังคงหายไปไม่ได้รู้ว่ามันอยู่ที่นั่นและในขณะที่เขาได้มา. ความคิดของเขาได้ถูกปิดกั้นและมีเพียงความทรงจำของฉันได้รวบรวมลูกมันเป็นที่ชัดเจนในใจของเขา. ไม่เคยเห็น หรูมาก ๆ ไม่เคยปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพและความละเอียดอ่อนดังกล่าวว่าเป็นเรื่องจริงที่ว่าผู้ที่มีพ่อแม่ของเขา ... เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อไปนี้พวกเขายังคงครอบงำและแพทย์จริงตีความว่าเป็นโรคที่ร้ายแรงของความทรงจำที่จะหายไปกับเวลา. ยามกองกำลังหันไปรอบ ๆ โดยไม่ต้องออกขั้นตอนเดียวโดยไม่ได้ตรวจสอบก่อน ความเป็นไปได้ของอันตรายใด ๆ . ฟาโรห์ไม่เต็มใจที่จะอีกครั้งบุตรสาวของเขาหายไป. กล่าวว่ามันอาจจะเป็นมากเกินไปใกล้กับริมฝั่งแม่น้ำและจระเข้กินและผมเห็นว่ามันไม่ได้รับความจริง เพราะไม่มี. จะเติบโตในวังตัวเองไว้กับครูที่ดีที่สุดของราชอาณาจักรเพราะวันหนึ่งครองบัลลังก์แห่งอียิปต์

และเพื่อให้มันเกิดขึ้น ลิตเติ้ล RANS แน่ใจว่าได้รับการเจริญเติบโตและกลายเป็นทายาทที่จะบอกฟาโรห์ค่อยๆลืมความทรงจำที่คลุมเครือบางครั้งลอยผ่านความคิดของเขา นอกจากนี้ครอบครัวที่แท้จริงของเขาคือการเจริญเติบโต แต่ไม่เคยลืมเด็กเล็ก ๆ ที่ได้กินจระเข้แม่ที่น่าสงสารของเขาคือจากวันที่ปิดที่มีอาการปวดและพี่น้องของเขานั้นก็ค่อยรู้สึกผิดที่ความหึงหวงในวัยเด็กของการฆาตกรรม ได้ผลักดันให้พวกเขา. ความเจ็บปวดของพวกเขาสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นวันที่เพิ่มขึ้นในแต่ละวัน แต่ก็ไม่สามารถที่จะหาความจริงแช่งของสิ่งที่พวกเขาได้ทำเพื่อพ่อแม่ของเขาและความเจ็บปวดในวิญญาณของพวกเขาเพิ่มขึ้นการดูแลการตรวจสอบผนังที่ต้องห้ามและความทรงจำทั้งหมด วันที่น้องชายคนเล็กของเขาและวิธีการที่พวกเขารู้สึกว่าพวกเขาได้ทำ แต่เป็นชะตากรรมที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งและทุกสันติภาพ encontrase. มาวันของการมาถึงของอายุของเจ้าชาย RANS SURE และการเฉลิมฉลองที่จะเกิดขึ้นใหม่ตลอดทั้งอียิปต์และในชื่อของเขา. มันเป็นเวลาที่พวกเขาต้องการ Ranses "  ประกาศ SURE RANS เจ้าหน้าที่เป็นมกุฎราชกุมารอียิปต์ทั้งหมดและทั่วประเทศมีชีวิตอยู่ด้วยความสุขวันหยุดนี้การพัฒนาทางเศรษฐกิจและสังคมที่ดีที่มีประสบการณ์อียิปต์ยังคงอยู่ในพื้นหลังก่อนที่จะนำเสนอในอนาคตของฟาโรห์ที่มี การปลูกการคุ้มครองและแยกออกจากส่วนที่เหลือของเรา. กลัวได้รับอีกครั้งหายไปโดยที่พ่อแม่ของพวกเขาได้รับการบังคับให้ใช้การรักษาความปลอดภัยมาก 24 ชั่วโมงต่อวันกับพวกเขา. ไม่กี่คนที่เคยเห็นเขา แต่ยืนยันข่าวลือหมุนเวียนใน นอกพระราชวัง ไม่มีใครกล้าที่จะยืนยันเพราะเกรงจะถูกตัดสินประหารชีวิต แต่ในวงการเล็ก ๆ พูด ANC SURE, ด้อมฟาโรห์ออกจากพระราชวังในคืนพระจันทร์เต็มดวงผสมกับชาวเมืองสวมใส่เสื้อผ้าเช่นเดียวกับการใด ๆ พลเมือง. แม้กล้าที่หนึ่งได้เพื่อให้แน่ใจว่าเขาได้เห็นมากกว่าแฟน. ถ้าเป็นความจริงไม่มีใครสามารถยืนยันได้เพราะไม่มีใครโดยปราศจากความยินยอมของฟาโรห์จะได้เห็นตรงเข้าไปในดวงตาของเขา พอถึงวันใหญ่ในวันนั้นทุกคนจะต้องรู้ว่าพระมหากษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ของจักรพรรดิ พิธีเฉลิมฉลองถูกจัดขึ้นในทุกคนของอียิปต์และนี้หมายถึงการไม่ใช้เวลามากที่จะเยี่ยมชมทุกคนของอียิปต์ที่เป็นเครื่องหมายพระราชบ้านที่ดีเข้าร่วมงานเฉลิมฉลองtradición.Lasที่เกิดขึ้นในช่วงสัปดาห์ในชื่อของพวกเขา และความรู้พิเศษของเขาและการศึกษาเพื่อเข้าร่วมประชุมทั้งหมดให้กำลังใจซึ่งยิงเชื่อว่าประเทศที่ดีนี้จะรักษาอนาคตที่สดใสในมือและใจของทายาทหนุ่ม เสร็จสิ้นวันหยุดที่ฟาโรห์ที่เขาเรียกว่าลูกชายของเขากับการปรากฏตัวของเขาวิ่ง SURE

ลูกชายของฉันได้มาในวันเดินทางของคุณ ....

- เกี่ยวกับเกมของฉัน ....

ใช่ลูกชายของฉัน ... คุณต้องทำตามประเพณีและเตรียมความพร้อมสำหรับการเดินทางที่ยิ่งใหญ่ เริ่มต้นวันนี้เวลาใด ๆ ... คุณสามารถเห็นบังคับให้ครองบัลลังก์แห่งอียิปต์

- พ่อ ... คุณอายุยังน้อย .. !

-เยาวชนไม่สามารถหนีชะตากรรมของการเสียชีวิตจะต้องรู้ว่าอาณาจักรในอนาคตของคุณเริ่มต้นปีนขึ้นไปด้านบนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่ไหลจากความมั่งคั่งของเราและจากนั้นไปที่คนของชาวอียิปต์ คุณต้องฟังคนของคุณรู้ปัญหาและความต้องการของคุณ. มันจะไม่เป็นเรื่องง่ายเพราะคุณจะถูกบังคับจะต้องมีความเป็นธรรมและว่าบางครั้งบังคับให้คุณที่จะลงโทษในกรณีที่จำเป็นโดยการตายของผู้ที่ได้ทรยศฟาโรห์ การเดินทางของคุณจะมีความยาวและจะมาพร้อมกับทหารที่ดีที่สุดของราชอาณาจักรที่ซื่อสัตย์และมีเกียรติมากที่สุดที่ปกป้องชีวิตของคุณกับการตายในกรณีที่จำเป็น เฉพาะเมื่อคุณพบว่าตัวเองที่คุณรู้ว่าความจริงของคนของคุณจะกลับไปที่วังและคุณจะแจ้งให้ฉันในสิ่งที่คุณเคยเห็น

-เชื่อฟังคุณพ่อมันเป็นเกียรติของฉันและถ้าคุณคิดว่าผมควรจะทำผมเตรียมความพร้อมสำหรับเกมแม้ว่าฉันจะคิดถึงคุณมันเป็นครั้งแรกที่แยกออกจากกันฉันจากคุณ

คุณอาจพบในระหว่างการเดินทางครั้งนี้ ....

- สิ่งที่สามารถค้นพบพ่อ ....

อย่างเดียวที่คุณจะได้รู้ว่า .... แต่ ... ไม่เคยลืมว่าฉันรักแม่ของฉันและของคุณ ..

'พ่อที่คุณพูดว่าคุณไม่ได้ที่จะเห็นคุณอีกครั้ง .... เพิ่มเติม

-สถานที่บินอยู่ในลม ... ลม ... และคุณเริ่มต้นแล้ว .... ไปอยู่ในความสงบ ... และกลับไปที่บ้านของคุณ .... ที่ฉันจะรอ ...

'ฉันจะพ่อ ...

ภารกิจเริ่มต้นด้วยการเดินทางของทูตที่มีโชคชะตาที่จะแจ้งให้ผู้คนเกี่ยวกับการมาถึงใกล้ของคนเจ้าชายแห่งอียิปต์และการเตรียมการและโปรโตคอลที่ควรจะนำมา จากนั้นทีมแรกห้ารอยัลเต้นรำปกป้องเส้นทางที่แตกต่างกันที่จะเจ้าชายทำเครื่องหมายที่ปลอดภัยที่สุดและออกจากดินแดนของจระเข้ขนาดใหญ่ที่เส้นทาง. วิ่ง แต่สำหรับแน่ใจว่าการเดินทางที่เป็นอย่างอื่น. รู้สึกว่าโชคชะตา ความลึกลับที่ซ่อนอยู่ที่สงวนไว้สำหรับแม้ว่าเขาจะถูกยกขึ้นบนบัลลังก์ของฟาโรห์เป็นเด็กจริงและคนเดียวของเขาความคิดของเขาในความฝันของเขาภาพที่ลอยห่างไกลไม่ได้รวม แพทช์บนหน้าอกที่เป็นคนคนเดียวกันที่มีฟาโรห์และเหตุผลที่ไม่ควรสงสัยว่ามันเป็นบุตรชายของเขาเพราะตามประเพณีเดียวเด็กฟาโรห์ชายเกิดมาพร้อมกับแพทช์สีขาวขนาดใหญ่บนหน้าอก .... แต่ในเวลากลางคืนในความเงียบจากเตียงของเขาเจริญรุ่งเรืองภาพที่อื่น ๆ ที่ห่างไกลของผนังยาวของเด็กเล่นเก่า ... เขาไม่เคยลืมรอยยิ้มที่อบอุ่นของพวกเขา. รีวิวทั้งหมดหมายความว่า ... ? บางทีในระหว่างการเดินทางที่ยาวนานนี้หาคำตอบ ... หรืออาจจะ ... พวกเขาจินตนาการเท่านั้นคืนเดือนหงาย เขาไม่เคยถามเขาเพียงแค่มีการยอมรับในสิ่งที่โชคชะตาได้ระบุว่าเขา เชื่อฟังฟาโรห์ที่ได้รับมากและเรียนรู้บทเรียนทั้งหมดสำหรับวันหนึ่งมีศักดิ์ศรีครองบัลลังก์แห่งอียิปต์เป็นโครงการเดียวของเขา แต่ความจริงอีก .... ฉันจะหาวิธีการใหม่ ....

มาวันที่รอคอยของอำลาและสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือการบอกลาแม่ของเขา นี้เสียด้วยความเจ็บปวดจูบกับความหวานแม่จูบโดยไม่มีคำกลัวว่าเมื่อเขากลับมาก็จะไม่เหมือนกัน คนที่อาศัยอยู่ทั้งหมดของพระราชวังร้องไห้ความคืบหน้า ... แต่พระมหากษัตริย์ได้กลายเป็นคนใหม่และเป็นเช่นนี้มีเพื่อตอบสนองพระราชกรณียกิจของเขา ประการแรกคือการเยี่ยมชมด้านบนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ จนดูเป็นครั้งแรกที่ขยายตัวและกลายเป็นความมั่งคั่งของอียิปต์ต้นไม้ตระหง่านเหล่านั้น ฟาโรห์กังวลว่าทุกอย่างไปได้โดยไม่ต้องประหลาดใจและทำให้การเดินทางตามที่ได้รับการออกแบบ ต่อมาหมู่บ้านโดยหมู่บ้านได้รับรู้ผู้ชายผู้หญิงผู้สูงอายุและเด็กจากอียิปต์ฟังปัญหาของพวกเขาสังเกตคำแนะนำข้างต้นและขอและพูดคุยกับคนหนุ่มสาว ในแต่ละหมู่บ้านทูตที่ได้รับการเตือนโดยโปรโตคอลมองไม่เว้นแต่คุณจะยกให้เจ้าชายซึ่งเป็นครั้งแรกที่สั่งซื้อ คนสวมเสื้อผ้าที่ดีที่สุดของพวกเขาและนายกเทศมนตรีหรือผู้บังคับบัญชาของผนังที่ต้องห้ามมอบให้ครอบครัวที่แตกต่างกันของหมู่บ้านและเพื่อให้เริ่มต้นการเฉลิมฉลองเป็นเกียรติแก่เขา

-Prince ... ผมต้องแจ้งให้ทราบว่าเมืองต่อไป ... เป็นบิตพิเศษรายงานเลขาฯ ส่วนตัวของเขา

- พิเศษ ... เพราะ ... ?

-ในขณะที่คุณจะมีการตั้งผู้ปกครองของผนังที่ต้องห้ามเป็นผู้สูงอายุ แต่ ...

ที่อยู่ในเมืองต่อไป ... ผู้จัดการ ... เป็นเด็ก

- ทำไม ... คือการที่พ่อของเขาตายไปแล้ว ...

ไม่มีความยิ่งใหญ่ ... เป็นเรื่องที่น่ากลัวที่เกิดขึ้นเป็นเวลานานและเมื่อคุณพ่อของคุณพบ ... ให้แก่ทายาทเกียรติของการเป็นระมัดระวัง

- เกิดอะไรขึ้น ....
ดี .. พูดหนึ่งของเด็กเล็กของพวกเขาพี่น้องของเขาไม่ได้ปฏิบัติตาม ... และกระโดดกำแพงที่มีจระเข้และ ....

- และ ... ?

'มันก็กินอย่างไร้ความปราณี ...

- Devoured ... เด็กน้อย ... มันเป็นเหมือนกับว่าท้องฟ้ามืดของจิตใจของเขาได้เปิดที่มีความชัดเจนทั้งหมด ... ตอนนี้ ... ฉันเข้าใจทุกอย่าง ... เขารู้ว่าใครเป็นว่าเด็กกินยุบหายไป

-Ppríncipe .. ที่จะเกิดขึ้น ...

-ไม่มีอะไร ... เงียบ .. เป็นเพียงซีดจาง ...

ตอนนี้ฉันเข้าใจทุกอย่าง. รู้ว่าเขามาจากไหนและวันพรุ่งนี้จะได้เห็นพี่ชายที่ได้รับการลงโทษเขาไปสู่​​ความตายบางอย่าง แต่ที่เจ็บปวดที่สุดคือการที่เขาได้รับการกีดกันจากเติบโตไปพร้อมกับความรักของพ่อแม่. เกลียดเขามากทำไม .. ถ้ามันเป็นเพียงแค่เด็กได้หรือไม่ ในวันพรุ่งนี้จะมีคำตอบบาง. คุณรู้จัก ... หลังจากที่ทุกปีเหล่านี้ ... และสิ่งที่พ่อแม่ผู้สูงอายุของคุณ ... และจะ ... ?. ชั่วโมงผ่านไปอย่างช้าๆและเส้นประสาทสั่นร่างกายของเขา แต่ก็ค่อยเดินทางไปยังจุดของการเป็นกับฆาตกรของพวกเขา. ในวันนั้นเขาขอให้มีการ engalanasen ทองมากขึ้นกว่าเดิม ทุกอย่างเป็นสิ่งที่ดีตราบใดที่คุณไม่ได้รับรู้ คุ้มกันของเขาเข้าใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ไม่สามารถคิดวิธีการที่รวดเร็วเลือดไหลผ่านเส้นเลือดของเขา ฉันพยายามที่จะไม่คิดเกี่ยวกับอะไรและในที่สุดก็เดินเข้าไปในหมู่บ้านของเธอที่ทุกคนรอกับเพลงและเสียงตะโกนของเสียงปรบมือไปในอนาคตฟาโรห์ เขาเดินเข้าไปในศูนย์ของตารางที่เขารอคอยบัลลังก์ของจักรพรรดิและทุกคนหลบสายตาของเขา

-ยกตาของคุณกับการปรากฏตัวของฉัน .... -

-ทุกคนเชื่อฟังดูในความหวาดกลัวร่างของฟาโรห์ในอนาคตในขณะที่เขาพยายามที่การปรากฏตัวของพี่ชายของเขาและโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ... พ่อแม่อายุ. ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้

-พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ... ฉัน ... เมื่อ Sabad ลูกชายคนโต  FAISAL , ผู้ดูแลของผนังที่ต้องห้าม ...

มันเป็นเขา, พี่ชายของเขาคนหนึ่งสั่งให้ขากรรไกรของจระเข้ดุร้ายและมีข้างเขาถูกพวกเขาจะเป็นพี่ชาย แต่ไม่ได้พ่อแม่ผู้สูงอายุของพวกเขา

- มันสามารถเป็นที่ ... พ่อแม่ของคุณจะตาย .. ไม่ได้ที่จะอยู่ในการแสดงของฉัน ..

-Prince ... ไม่ตาย - ยังมีชีวิตอยู่ ... แต่จากสิ่งที่เกิดขึ้นในครอบครัวของเรา ... หลายปีที่ผ่านมา ... สองเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงของพวกเขา ... ความเจ็บปวดจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับน้องชายของเรา

- ความเจ็บปวดมากที่พวกเขาได้ก่อให้เกิดการตายของเขา ...

- ยาม ... นำผู้สูงอายุบนเตียงจริงของฉัน ... ฉันต้องการที่จะเห็น ... ในชื่อของฟาโรห์ ... !

ชาวเมืองแทบไม่เข้าใจสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นเช่นเดียวกับการลงโทษที่ไม่เป็นในการปรากฏตัวของเขา ... อาจลงโทษด้วยความตาย

-พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ... คือว่าพวกเขาจะเก่าดังนั้น ...

ไม่ต้องกังวล ... แพทย์ของฉันกับคุณ .. แต่พ่อแม่ที่ได้รับความเดือดร้อนมากจากการตายของเด็ก ... สมควรได้รับความเคารพที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ...

ดังนั้นพวกเขาจึงได้. ฉันนำสองกับการดูแลทั้งหมดในโลกบนเตียงสีทองเจ้าชายกับการปรากฏตัวของเขา

-พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ... ฉัน  FAISAL   ชื่อคุณพ่อของคุณ .. กองหลังของกำแพงศักดิ์สิทธิ์ ... แต่ฉันเสียใจที่ไม่สามารถที่จะยืนขึ้นในการปรากฏตัวของคุณ ....

เจ้าชายจะต้องบังคับตัวเองให้ระงับและไม่ได้โอบกอดพ่อแม่ผู้สูงอายุของพวกเขาหลังจากนานมาก แต่น้ำตาเป็นไปไม่ได้ที่จะหยุดพวกเขา

'คุณจะต้องไม่ต้องกังวลของฉันเก่าและดีเก่าผมมาเพราะผมส่งข้อความที่ผมนำมาพ่อของฉัน ... Ranses ฟาโรห์อียิปต์ .. -

- ข้อความที่จะ ... ฉัน .. เก่าเก่า ...

หากคุณและภรรยาของคุณ เป็นคำสั่งของจักรพรรดิจากวันนี้คุณและภรรยาของคุณจะเดินทางไปยังอิมพีเรียลพาเลซที่แพทย์ที่ดีที่สุดในโลกจะรักษา

ทุกคนลุกขึ้นยืนปรบมือ ..

-เริ่มต้นวันนี้คุณจะอาศัยอยู่ในพระราชวังเป็นรางวัลที่จะรัก ... ยังลูกชายของคุณ .. หายไป ... และคุณเรียกร้องนี้โดยการแสดงตนของเด็กทุกคนในพระราชวัง

-_ สิ่งที่เราต้องการฟาโรห์ ... ? ความคิด

ฉันต้องการที่จะดำเนินการต่อไปเยี่ยมชมของฉันไปที่เมืองนี้และเมื่อเสร็จสมบูรณ์ .... คุณ ... เด็ก  FAISAL ... จีบด้วยโต๊ะของฉัน ... ในการดูแลของคุณพ่อของคุณ

- เราไม่สามารถพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรง ...

วิธีการสั่งซื้อปฏิเสธที่จะเจ้าชาย?

-Prince ... เราไม่ได้ ... ดี ... ฉันไม่สมควรได้รับเกียรติดังกล่าว ...

ความสำนึกผิดและสะสมอยู่ในหัวใจของพี่น้องของเขาปวดกำลังจะระเบิด

- ทำไม ... คุณไม่สมควร ...

สำหรับเวลานานความหึงหวงและความอาฆาตพยาบาทที่ปกคลุมดวงตาและหัวใจของฉันของฉันและฉัน ...

- หากคุณมีสิ่งที่จะพูด ... ทำตอนนี้ ... หรือตลอดไปปิด ...

"ฉัน ... ฉันเป็นคนฆ่าพี่ชายของฉันเอง ...

หมู่บ้านก็ต้องสะดุ้งจะได้ยินคำพูดเหล่านั้น แต่พ่อแม่ผู้สูงอายุพวกเขาจึงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดหูของคุณได้ยินเพียง เจ้าชายยืนอยู่

คุณจะถูกระบุให้ฉันและคนของคุณ .. คุณฆ่าน้องชายคนเล็กของคุณ ...

ถ้าผมประกาศว่า .. และฉันขอตายสำหรับฉัน ... เพราะพี่ชายของฉันเป็นผู้บริสุทธิ์และผมบังคับให้พวกเขาเชื่อฟังฉัน ...

- คุณรู้ว่าคุณจะมีการประกาศความผิดทางอาญาที่คุณจ่ายคือความตาย ...

ตายฉันไม่สนใจ ... เพราะฉันต้องตายทุกวันที่เรายังมีชีวิตอยู่จากช่วงเวลาที่

ผู้บัญชาการทหาร .. คนนี้จะจ่ายตอนนี้กับความตายที่เกิดขึ้นแพร่กระจายแขนและขาของร่างกายของเธอกับราชินีสีดำของเขา

ผมไม่กลัวเจ้าชายฉันเจ็บปวดตายแล้ว ...

- และถ้าคุณกลับไปวันนั้นมา ... ได้กลับมาที่ฆ่าพี่ชายของคุณ ...

-ไม่เคย ... - ร้อง - ไม่เคย ...

ผมสั่งทุกคนลดสายตาของคุณจนกว่าเราสั่งและคุณยัง

เจ้าชายเข้าใจความเสียใจของพี่น้องของเขาและค่อยๆลอกจนกระทั่งเธอเปลือยหน้าอกของเธอ ... ที่ ... จุดสีขาวส่องแสง ..

-แหงนหน้าขึ้นของคุณ ...

- เป็นลูกของฉัน .... - ร้องเป็นครั้งแรกในเวลานาน .. แม่ผู้สูงอายุของเธอ .. ! เขาเป็นเพียงเล็กน้อย ... ฉัน ... - และใช่ยืนอยู่ตรงหน้าของประชาชนเด็กได้กลายเป็นอนาคตฟาโรห์ .. กอดพ่อแม่ของเธอและร้องไห้ด้วยอารมณ์ พี่น้องของเขา .. ไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่พวกเขาเห็น แต่จุดที่เป็นเท่ากับว่าน้องชายของเขาที่เชื่อว่าตาย ....

มันเป็นพี่น้องของข้าพเจ้า ... กลัวไม่ได้เพราะคุณจะได้เห็นความเจ็บปวดและความเสียใจของคุณและเพื่อให้ฉันยกโทษให้คุณ ฉันต้องการให้คุณมาที่พระราชวังของฉันและปฏิบัติตามในการดูแลของพ่อแม่ของเราและเราสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ภายใต้การคุ้มครองของฟาโรห์ที่ยังเป็นพ่อของฉัน และเพื่อให้ทุกคนเต็มไปด้วยน้ำตาด้วยอารมณ์กอดอนาคตฟาโรห์และบอกว่าไม่เคยเห็นครอบครัวอีกครั้ง FAISAL เพราะจากวันนั้นอาศัยอยู่ในพระราชวังที่อยู่ถัดจากพี่ชายของเขาในอนาคต  PHARAOH  อียิปต์

El Niño de la Mancha Blanca y el río de los Cocodrilos

                              El Niño de la Mancha Blanca y el Río de los Cocodrilos

A  Los investigadores del Viejo Egipto jamás establecieron bajo que reinado nació esta historia; unos dicen que fue Ransés I, otros que Ransés IV pero no por ello, dejó de ser contada a través de los siglos y de generación en generación. Nosotros vamos ha situarla en las diferentes mitologías que se formaron bajo el reinado de Ransés I

 “Por fin las guerras entre pueblos, tan comunes durante siglos, se habían acabado y todo el esplendor y la belleza de Egipto eran gobernados por un solo FARAÓN, cuya primera misión fue crear pueblos prósperos y a su vez, recoger y mantener la cultura tradicional, sus danzas milenarias y el arte que durante siglos habían hecho de aquel País el orgullo de África. Pero también era consciente que ante sí, tenía un País triste y pobre. Las constantes luchas entre sus tribus y el coste que supuso su unificación en un solo Pueblo no facilitaban la ardua tarea de reconstruirlo. Ransés, nunca olvidó un bello cuento que su abuelo le había contado sobre La Cumbre de la Montaña Sagrada….¿y si fuera verdad….?.Había cumplido con su promesa de no desvelarlo nunca hasta el día que fuese nombrado FARAÓN de todo Egipto y ese momento había llegado .Si aquel misterio…. fuese verdad….pronto su Pueblo sería inmensamente rico… pero era solo un cuento…Además, de ser cierto, le daba miedo pensar que el egoísmo de los hombres les empujase ha obtener aquellas riquezas y, volver otra vez a las antiguas luchas de tribus que tanto daño habían hecho a su Pueblo..Decidió crear su Guardia Imperial, formada por los más valientes soldados y sobre todo por los más fieles  a su Trono, y un día, ordenó que se prepararan para una misión suicida… en la cual… muchos perderían su propia vida; no los obligó porque comprendió que tenían familias…, pero aquellos fuertes y fieles soldados de su Guardia Imperial, decidieron acompañarlo, hasta la muerte y así, una mañana, salieron del Palacio Imperial… rumbo a los desconocido. La misión consistía en que, subirían a la cima de la Montaña Sagrada, lugar al que nadie había llegado, pero también el lugar en donde se encontraban las grandes riquezas que su abuelo le había contado. Nadie trató de acercarse allí… por las tenebrosas historias que siempre contaba la gente; monstruos de dos cabezas…, serpientes tan gordas como elefantes… enormes leones que poseían unos colmillos tan grandes como los cuernos de un toro….dragones que lanzaban fuego por la boca etc. .Pero a Ransés, su abuelo le había contado la verdadera historia de la Montaña Sagrada y nada tenía que ver con las otras historias .De todas formas, su Ejercito confiaba plenamente en Ransés, y su extraordinaria bondad y sabiduría, les alejaría de aquellas tenebrosas historias que contaban pero, si había que pagar con sus vidas, de su Faraón eran y así lo harían.No obstante, un escalofrío corrió sobre sus cuerpos, cuando Ransés les dijo hacia donde se dirigían y les prometió que si confiaban en él, sus familias vivirían en el Palacio Imperial y serían los más ricos de Egipto, después de él

-“Te seguiremos hasta la muerte, Divino Faraón… siendo ricos….o siendo pobres”””

A medida que ascendían hacía la cima, se fueron tranquilizando, al ver que de momento, ningún Dragón o Monstruo se les había aparecido

“-Estarían más arriba…- pensaban sin decir nada.

Y por fin llegaron a la cima.. en donde lo único que había eran enormes árboles, los más gruesos y altos que habían visto nunca…

-“Divino Faraón… no hemos encontrado… serpientes…ni dragones…pero tampoco hemos visto esas riquezas…

-“Confiar en mí… como yo confío en los cuentos de mi Abuelo..tú, Germines-le dijo a su Comandante-…¿Cómo cortarías un árbol…?

-Pues… con una sierra o con una hacha… Divino Emperador..

-“Bien.. quiero que diez hombres elijan cada uno un árbol… y lo corten…

Sorprendidos por aquella orden… se armaron de sierras y hachas y una vez escogido, cada uno el árbol, comenzaron ha cortarlo…. Bueno “ a intentar cortarlo…”

Bastaron unos cuantos golpes… para entender aquellos fornidos soldados… que algo raro… estaba sucediendo..Las sierras ya no cortaban y las hachas parecían golpear hierro en vez de madera. Ransés, sonrió, no por el esfuerzo de aquellos hombres, sino por comprobar que el cuento de su abuelo… era una realidad.

-“Parar, bravos y fieles soldados…”

-¿Qué sucede… Divino Faraón.. que nuestras hachas…parecen no estar cortando madera de un árbol… sino … hierro puro…?

-“Tranquilos… yo os lo explico .Siendo pequeño… mi abuelo me contó… que en la cima de la Montaña Sagrada, crecían unos enormes árboles… que no eran como los demás,

pues aunque exteriormente eran de madera, en su interior…. crecía.. ¡¡¡ ORO …!!!

-¡¡¡ORO….!!!, exclamaron todos…

-Si, y ese es es secreto de la Montaña Sagrada, por eso vuestras hachas se doblan .Ese  “ORO”… servirá, para desarrollar nuestro Pueblo de la pobreza que hoy tiene .Por eso es importante que me juréis, que NUNCA transmitiréis este secreto a nadie Lo transportaremos hasta el Palacio Imperial

-¿Transportarlo…como Divino Faraón…? ¿Cómo lo bajaremos montaña abajo…. Con lo pesado que es…?

-No os preocupéis que yo ya lo tengo programado…Con herramientas especiales, cortaremos los árboles por la base, porque ahí solo es madera. A una palma del suelo, la madera se va convirtiendo en oro y la madera exterior, hará flotar el resto del tronco

-¿Flotar… Divino Faraón…en donde…?

-¿De donde viene el río que pasa por el Palacio Imperial..?

-¡¡¡De la Montaña Sagrada…!!!

-Veis como lo vais entendiendo…Tiraremos los troncos al río y este los llevará a Palacio.

-Pero..¡¡¡¡ intentaran robarlo por el camino…!!!

-No podrán hacerlo porque llenaremos el río con los mayores cocodrilos del Nilo .Al mismo tiempo todos los Pueblos por donde pase el río, estará, protegidos con una muralla y así nadie se acercará a su orilla sobretodo cuando los cocodrilos suban ha depositar sus huevos Cada pueblo, tendrá un Alcalde que entre otras cosas, vigilará, que nadie salte la muralla de protección o se acerque a donde los cocodrilos ponen sus huevos….y así, cuando los árboles, lleguen a Palacio, los arrastraremos y fundiremos el oro el cual nos dará riqueza para nuestro pueblo, pues será mi Ley Faraónica que estas riquezas, serán repartidas con todos los habitantes de Egipto, en función de sus necesidades; la familia que tengas más hijos, recibirá más Oro que el que tenga menos hijos, y los trabajadores que se esfuercen más por su Pueblo, recibirán más Oro que los demás…Lo entendéis ahora…-Si Divino Faraón… eres justo y por eso siempre confiaremos en ti… y daremos nuestra vida…

Y a partir de aquel día, aquellos hombres, pusieron en marcha el proyecto que había diseñado el buen Faraón…Al poco tiempo, aquel proyecto se convirtió en una realidad, creando hospitales, escuelas etc. Pero lo que el buen Faraón no sabía era que a través de majestuoso río Karen, no solo transportarían la preciada madera de la cima de la Montaña Sagrada, sino que algo iba ha suceder que cambiaría el destino del Faraón .A medida que descendía el río, pasaba por diferentes poblaciones y en una de ellas, la familia del ser .FAILSA, era la responsable de vigilar la muralla que bordeaba la zona prohibida de los cocodrilos .Eran días de felicidad para la familia, o al menos eso pensaban sus padres, pues un sexto hijo varón había nacido ,Pero sin embargo para los demás hermanos, aquel nacimiento era el presagio de un mal, al menos así lo pensaron cuando vieron por primera vez su cuerpo desnudo ,En el centro del pecho brillaba una gran mancha blanca y aquello no podía ser bueno .Sin embargo sus padres, ya mayores, restaron importancia a aquel extraño lunar, pero a medida que crecían, la gente del Pueblo, los señalaba como los hermanos del “niño de la mancha blanca”, y eso cada día, hacía aumentar un extraño odio hacía su hermano pequeño .Jamás lo dejaban jugar con ellos, salvo si estaba su padre presente; era, una tragedia anunciada.

Su hermano mayor, Al Sabad, era el que peor llevaba las bromas y alguna risa que los comentarios en el Pueblo le hacían y así, cada día un malvado odio fue creciendo en él .El pequeño jamás se había quejado a sus padres por la falta de cariño de sus hermanos hasta que una tarde que los demás estaban jugando con una pelota ,Al Sabad tuvo una cruel idea, pero quería compartirla con los otros hermanos y así nadie podría culpabilizarlo

-¿Sabéis que pasaría si el pequeño fuera ha recoger la pelota fuera de la muralla de protección…?

-¡¡¡Se lo comerían los cocodrilos…no?!!!

-Al Sabad…¿estás pensando lo que yo estoy pensando…?

-¡¡¡Porque no…!!! Ya estoy cansado de ese extraño… "de la mancha blanca,,",!!!!

-¿Y que le diremos a nuestros padres…?

-Que no nos ha obedecido…y se fue ha buscar la pelota….y se lo comieron…y ya está .Sufrirán un poco….pero pronto se les pasará…¿estáis… de acuerdo….?

Llevarle la contraria al hermano mayor, podría ser más grave que lo que él pretendía

-¡¡¡Estamos de acuerdo…, pero como lo haremos…?

-Dejármelo a mí….

De  una fuerte patada, lanzó la pelota fuera de la muralla

¡¡¡Pequeñazo…¿quieres jugar con nosotros…?

-¿de verdad que me dejáis jugar…?

-Puede ser… pero antes tienes que demostrarnos que eres fuerte y valiente… así entenderemos nosotros que ya eres mayor…

-¡¡Claro que soy mayor…¿Qué debo hacer…?

-Tienes que saltar la muralla y recoger la pelota…

-¿Pero yo escuché decir que eso está prohibido porque es peligroso…?

-¡¡¡No ves como tienes miedo…!!! La cogeremos nosotros..pero tú no podrás jugar…

-¡¡¡Esperar…yo la cogeré…!!!

Era una oportunidad que tenía de ser aceptado por sus hermanos y además si ellos decían que no era peligroso… tal vez no lo fuera .Aún así, tembloroso…decidió arriesgarse y ayudado por sus hermanos, saltó la muralla pasando al lado prohibido.

¿Por donde cayó la pelota….?

¡¡¡Más para la izquierda…-que era la zona donde los cocodrilos depositaban sus huevos. Pronto, su constante vigilancia, detectaría al pequeño y de un zarpazo, se lo comerían; Todo sucedió mucho más rápido; parecía que los cocodrilos presagiaban un pequeño festín porque un bullicio se escuchó mientras el pequeño gritaba desesperado y los cocodrilos rugían por hacerse con la presa ha devorar. Seguramente, al estar cerca del río, se la llevaron para comerla más tranquilos. Ninguno de los hermanos sintió el menor rencor de aquel crimen que habían provocado…solo faltaba realizar un poco de teatro, contárselo a sus padres como una tragedia fruto de la desobediencia del pequeño y en un corto tiempo, nadie recordaría que tuvieron un hermano misterioso con una" mancha blanca en el pecho" Pero no sucedieron así las cosas y la noticia de la muerte del hijo pequeño, aunque creída, hundió a sus padres, quedando su madre paralizada del tremendo disgusto. La sola imagen de ver aquel pequeño cuerpo despedazado en la boca de los enormes cocodrilos bloquearon su cerebro y nunca más, pronuncio una sola palabra. Su pobre padre, tampoco pudo sobreponerse  ha  aquella desgracia y abandonó la vigilancia de la muralla, siendo su hijo mayor el encargado de ocupar su puesto.Pero eso no fue todo; lejos de suceder como sus asesinos hermanos esperaban ,quiso el destino que al verse acorralado por los cocodrilos, sacó su camisa intentando lanzarla en otra dirección para despistarlos, echo por el cual quedaba al descubierto su pecho .Fue en ese momento, cuando el Gran cocodrilo gobernante de aquella zona, se lanzó sobre los demás cocodrilos, impidiendo que nadie se acercara al niño .Con sus enormes colmillos atravesó el cuerpo de otro gran cocodrilo aplastándolo posteriormente con la cola .Esto fue suficiente para que los demás no intentaran acercarse al niño, pues sin entender el motivo, sabían que estaría protegido por el Gran Jefe .Este, se fue acercando lentamente hacía el pequeño, intentando no darle miedo y con la cabeza agachada, extendió su mano. El pequeño, no sabía lo que le estaba diciendo, pero presentía que no tenía intención de hacerle daño, así que obedeció y extendió la suya .El Gran Cocodrilo siguió acercándose y lentamente levantó su mirada sonriendole  El niño le respondió con otra sonrisa, mientras los demás cocodrilos no daban crédito a lo que veían..Levantando su enorme cola, el cocodrilo pareció decirle al niño que montara sobre su espalda y mientras lo hacía, varios ronquidos salieron de su garganta que los demás cocodrilos entendieron

-Formar una muralla adosados a mi cuerpo para que ningún tronco le toque a este niño

-¿Quién es… y hacía donde vamos…Comandante..?

-Este niño…será vuestro futuro Faraón. Y lo llevaremos al Palacio Imperial.. donde sus padres le esperan hace mucho tiempo…!!!

¿El futuro Faraón…?¡¡¡pero si los Faraones no tenían hijos…!!!!  ¡¡¡¡se habría vuelto loco el Gran Cocodrilo… y ¿Quién podría llevarle la contraria.? Y así, navegaron río abajo, manteniendo al niño sobre la espalda del Gran Cocodrilo, mientras los demás apartaban todos los troncos que bajaban de la Montaña Sagrada, no pudiendo evitar ser golpeados una y otra vez pero no podía permitir que se acercaran al Gran Cocodrilo .El niño, rendido de aquel esfuerzo y del susto, quedó desvanecido sobre la espalda  de su nuevo amigo en un profundo sueño, mientras sus manos quedaron rígidas sobre la piel del cocodrilo .A medida que bajaban el río, se iban encontrando con otros cocodrilos los cuales eran informados de las órdenes que había dado el Comandante, , y poco a poco el río se fue formando en un uniformado ejército de cocodrilos que no dejaban pasar los troncos Cerca de Palacio, los obreros se dieron cuenta de que algo grave sucedía en el río y llamaron al RANSES. Este, atónito  ordenó montar de vigilancia la Guardia Real...¿que significaba aquello…?, cuando al acercarse el Comandante RANSES, vió que transportaba en su espalda a un niño…¿Cómo era posible aquello…? Un enorme cocodrilo haciendo de niñera…¿Quién era aquel niño…?. Al llegar a la orilla, se apartaron los cocodrilos y se adelantó el Gran Jefe .RANSES, se acercó a él.. y recogió aquel pequeño que permanecía dormido … pero al acercarlo… vio su gran mancha en el pecho… motivo por el cual, muchos de los presentes, cayeron desmayados, otros lanzaron un fuerte grito de sorpresa y hasta el Gran RANSES, se desplomó con el niño en sus brazos

-¡¡¡¡Avisar a la FARAONA…!!!! Ordenó inmediatamente- ¡¡¡esto es un milagro…!!!!

¡¡¡nuestro hijo…después de tantos años…!!!

La llegada a Palacio de aquel niño a lomos del gran cocodrilo solo podía ser obra de un gran milagro ,Después de tantos años desaparecido sin nunca saber como había sucedido y ahora sin más.. allí estaba… su hijo.  La Dulce Faraona acurrucó a su pequeño sin decir palabra. No había nada que decir… no había nada que preguntar… ¡¡¡había vuelto…!!! Y eso era lo más importante. Ya nadie volvería ha arrebatarle a su pequeño y el reino de Egipto, volvía ha tener al futuro Faraón. Darían una gran fiesta. Y a ella acudirían todas las casas reales del mundo .La noticia corrió como la pólvora de pueblo en pueblo, de ciudad en ciudad, de país en país. El pequeño RANS SURE, como así le habían llamado sus padres, continuaba perdido, sin saber que hacía allí ni como había llegado .Su mente se había bloqueado y solo el recuerdo de ir ha recoger una pelota estaba claro en su mente .Jamás había visto tanto lujo a su alrededor, jamás le habían tratado con tantas reverencias y delicadezas ¿era verdad que aquellos eran sus padres…? Los acontecimientos siguientes, no paraban de agobiarlo y los médicos reales, lo interpretaban como un padecimiento grave de amnesia, la cual iría desapareciendo con el tiempo .Una guardia pretoriana giraba a su alrededor, sin dejarle dar un solo paso, sin ellos controlar antes la posibilidad de cualquier peligro .Los Faraones, no estaban dispuestos a que una vez más, su pequeño hijo desapareciera .Dijeron que posiblemente se había acercado demasiado a la orilla del río, y un cocodrilo lo devoró y ya veían que aquello no había sido verdad, porque allí estaba .Crecería en el propio palacio, formándose con los mejores maestros del Reino, pues algún día ocuparía el Trono de Egipto.

Y así sucedió. El pequeño RANS SURE, fue creciendo y convirtiéndose en un digo sucesor del Faraón, olvidándose poco a poco de los vagos recuerdos que a veces flotaban por su mente. También su verdadera familia, fue creciendo pero jamás se olvidaron de aquel hijo pequeño que lo había devorado los cocodrilos Su pobre madre, quedó desde aquel día muda de dolor y sus hermanos, poco a poco fueron sintiéndose culpables de aquel asesinato que sus celos de infancia les habían empujado .Su dolor por lo sucedido aumentó día a día pero eran incapaces de descubrir la maldita verdad de lo que habían hecho a  sus padres y con ese dolor en sus almas, fueron creciendo, cuidando de vigilar la muralla prohibida y recordando todos los días a su hermano pequeño y lo mucho que  sentían aquello que habían hecho.  Pero quiso el destino que las cosas cambiaran y todo encontrase la paz .Llegó el día de la mayoría de edad del Príncipe RANS SURE y una nueva celebración se produciría en todo Egipto y en su nombre .Era el momento que tanto había deseado RANSES, “la proclamación oficial de RANS SURE, como Príncipe Heredero de todo Egipto, y todo el país, viviría con fiestas esa alegría El gran desarrollo económico y social que había experimentado Egipto, quedaba en un segundo plano ante la presentación del futuro Faraón, el cual había crecido protegido y aislado del resto de los mortales  .El temor ha volverlo ha perder por parte de sus padres, les había obligado a extremar la vigilancia las 24 horas del día .Poca gente, le había visto, pero un rumor no confirmado circulaba por las afueras del palacio. Nadie se atrevía a confirmarlo por temor a ser condenado a muerte, pero en pequeños círculos se hablaba que RAN SURE, a escondidas del Faraón, salía de Palacio en las noches de luna llena, mezclándose con la gente del pueblo usando las mismas ropas que cualquier ciudadano .Incluso , alguno se atrevía ha asegurar que le habían visto con más de una novia .Si esto era verdad, nadie lo podía confirmar, porque nadie, sin consentimiento del Faraón podía verle directamente a los ojos. Y llegó el gran día, el día que todo el mundo iba ha conocer al Gran Heredero Imperial. Los festejos se celebraron en todos los pueblos de Egipto y esto significaba que no tardaría mucho tiempo en que visitaría todos los pueblos de Egipto, como marcaba la tradición.Las grandes casas reales asistieron a los festejos que se dieron durante una semana en su nombre, y su extraordinaria educación y conocimientos alegraron a todos los asistentes los cuales se despidieron  convencidos de que aquel gran país, mantendría su esplendoroso futuro en las manos y la mente del joven heredero. Acabadas las fiestas, el Faraón, hizo llamar a su hijo RAN SURE a su presencia

-Hijo mío, ha llegado el día de tu partida….

-¿De mi partida….?

-Si, hijo mío… debes cumplir con la tradición y prepararte para el Gran Viaje. A partir de hoy, en cualquier momento… puedes verte obligado a ocupar el trono de Egipto

-¡¡¡Padre…tú eres joven..!!!

-La juventud no escapa al destino de la muerte Debes conocer tu futuro reino, comenzando por subir a la cima de la Montaña Sagrada, desde donde manan nuestras riquezas y desde allí, dirigirte a todos los pueblos de Egipto. Debes escuchar a tu pueblo, saber cuales son sus problemas y necesidades .No será una tarea fácil, porque te verás obligado ha ser justo y eso a veces te obligará a castigar si es necesario con la muerte a los que han traicionado al Faraón. Tu viaje será largo y te acompañarán los mejores soldados del Reino, los más nobles y fieles que protegerán tu vida con su muerte si fuera necesaria. Solo cuando hallas conocido la verdad de tu pueblo, regresarás a Palacio y me informarás de todo lo que has visto

-Obedecerte, padre, es mi honor y si crees que debo hacerlo, me prepararé para la partida, aunque os echaré de menos, pues es la primera vez que me separo de vosotros

-Es posible que durante este viaje descubras ….

-¿Qué puedo descubrir padre….?

-Solo tú lo sabrás…. Pero no olvides nunca … lo mucho que te hemos amado tu madre y yo ..

-Padre, hablas como si no volviera ha verte más ….

-Los destinos vuelan con el viento… y tu viento … ya se ha puesto en marcha…. Ve en paz … y regresa a tu hogar ,…. donde te estaremos esperando…

-Así lo haré padre…

La misión comenzaba con la marcha de los emisarios, cuyo destino era informar pueblo por pueblo la inminente llegada del Príncipe heredero de Egipto, así como los preparativos y los protocolos que se deberían llevar. Seguidamente, los cinco primeros escuadrones de lanceros reales, protegerían los diferentes caminos por donde pasaría el Príncipe, marcando las rutas más seguras y alejadas del territorio de los enormes cocodrilos .Pero para RAN SURE, aquel viaje era algo más .Presentía que el destino le reservaba un misterio oculto pues si bien fue criado el el trono del Faraón como su verdadero y único hijo, por su mente, en sus sueños, flotaban lejanas imágenes que no comprendía. Aquella mancha en el pecho, era la misma que poseía el Faraón y por eso no debía dudar que era su hijo, porque según la tradición, solo, los  hijos varones del Faraón nacían con una enorme mancha blanca en el pecho…. Pero por las noches, en el silencio de su cama, florecían imágenes lejanas de otro lugar, de una larga muralla, de unos niños jugando… de unos viejos que jamás pudo olvidar con sus sonrisas cálidas,¡.¿Que significaba todo aquello…? Tal vez durante este largo viaje, encontraría una respuesta… o tal vez… solo eran fantasías de ,las noches de luna. Nunca preguntó, solo se limitó ha aceptar lo que el destino le había marcado. Obedecer al Faraón que tanto le había dado y aprender todas las enseñanzas para algún día ocupar con dignidad el Trono de Egipto fue su único proyecto pero….¿encontraría otra verdad en el nuevo camino….?.

Llegó el ansiado día de la despedida y lo más doloroso era decir adiós a su madre. Esta, rota de dolor, le besó con la dulzura que besan las madres, sin pronunciar palabra, temiendo que cuando regresara, ya no sería lo mismo. Todos los habitantes del Palacio, lloraban la marcha del Heredero… pero se había convertido en un nuevo hombre y como tal debía cumplir con sus obligaciones reales. Lo primero era visitar la cima de la Montaña Sagrada. Por fin vería por primera vez como crecían y se convertían en la riqueza de Egipto aquellos majestuosos árboles. El Faraón se había preocupado de que todo saliera sin sorpresas y el viaje le realizaron tal como estaba proyectado. Posteriormente, pueblo por pueblo, fue conociendo a los hombres, mujeres, ancianos y niños de Egipto, escuchando sus problemas, anotando las sugerencias y solicitudes y sobretodo, hablando con los jóvenes. En cada pueblo, los mensajeros habían advertido que por protocolo, nadie levantaría la mirada, salvo que el Príncipe lo permitiese, cosa que era lo primero que ordenaba. Las gentes, lucían sus mejores galas y el alcalde o vigilante de la muralla prohibida, presentaba a las diferentes familias del pueblo, y así daban comienzo los festejos en su honor.

-Príncipe… debo informaros que el siguiente pueblo… es un poco especial- informó su secretario personal.

-¿especial… porque…?

-Como os habréis fijado los guardianes de la muralla prohibida es gente mayor, pero…

en el siguiente pueblo… los encargados… son los hijos

-¿Por qué… es que ha muerto su padre…?

-No, majestad… es una terrible historia que sucedió hace mucho tiempo y cuando se enteró vuestro padre… otorgó a los herederos el honor de ser vigilantes.

-¿Y que sucedió….
-Bueno.. dicen que uno de sus hijos el más pequeño, no obedeció a sus hermanos… y saltó la muralla donde estaban los cocodrilos y ….

-¿ Y …?

-Fue brutalmente devorado…

-¿Devorado… un niño pequeño…? Era como si el firmamento de su oscura mente, se hubiese abierto con toda la claridad…¡¡¡Ahora… lo entendía todo…!!! Sabía quien era aquel niño devorado y se desplomó desvanecido

-Ppríncipe.. que os sucede…?

-Nada… tranquilos.. solo fue un… desvanecimiento

Ahora lo comprendía todo .Sabía de donde había venido y mañana vería a los hermanos que le habían castigado a una muerte segura, pero lo más doloroso, era que le habían privado de crecer con el, cariño de sus padres.¿porque le odiaban tanto.. si solo era un niño? Mañana tendría algunas respuestas.¿Lo reconocerían… después de tantos años…? ¿y sus ancianos padres… como estarían…?.Las horas pasaban lentamente y los nervios estremecían su cuerpo, pero poco a poco fue llegando el momento de verse frente a sus asesinos .Ese día, pidió que lo engalanasen con más oro que nunca, todo era bueno con tal de que no lo ,reconocieran. Su escolta, entendía que algo le había pasado, pero no podía imaginar, a que velocidad circulaba la sangre por sus venas. Trato de no pensar en nada, y por fin , entró en su pueblo en donde todo el mundo lo esperaba con canciones y gritos de aplausos al Futuro Faraón. Se dirigió al centro de la plaza, donde le aguardaba el trono imperial y todo el mundo agachó su mirada

-Levantad vuestros ojos ante mi presencia….-

-Todos obedecieron, viendo maravillados la figura del futuro Faraón, mientras él, buscaba la presencia de sus hermanos y sobre todo… la de sus ancianos padres .Un hombre joven se acercó

-Majestad… soy Al Sabad… hijo mayor de FAISAL, cuidador de la muralla prohibida ...

Era él, su hermano mayor, el mismo que le había mandado a las feroces mandíbulas de los cocodrilos y allí, a su lado estaban, debían ser ellos sus hermanos pero no sus ancianos padres

-¿Es que acaso … tus padres han muerto.. para no estar en mi presencia..

-Príncipe… no han muerto - ¡¡¡¡ estaban vivos…!!!, pero desde lo que sucedió en nuestra familia… hace muchos años… los dos están paralizados… en sus camas por el dolor de lo sucedido a nuestro hermano.

-¿Tanto dolor les había producido… su muerte?

-¡¡¡Guardia… traed a los ancianos sobre mi cama real… quiero verlos… en nombre del Faraón…!!!

La gente del pueblo, apenas entendía lo que había sucedidos seguramente, como castigo a no estar en su presencia…los podrían castigar con la muerte

-Majestad… es que son tan ancianos…

-No te preocupes… mis médicos lo acompañaran.. pero unos padres que han sufrido tanto por la muerte de un hijo… merecen… los mayores respetos

Y así se hizo .Trajeron a los dos ancianos con todo el cuidado del mundo, sobre la cama de oro del Príncipe a su presencia.

-Majestad… yo soy FAISAL  nombrado por vuestro padre.. defensor de la muralla sagrada… pero lamento no poder levantarme .. ante vuestra presencia..

El Príncipe, tenía que hacer verdaderos esfuerzos por contenerse y no abrazar a sus ancianos padres después de tanto tiempo, pero las lágrimas, eran imposibles de pararlas

-No debes preocuparte, mi viejo y buen anciano .Os he mandado venir porque os traigo un mensaje de mi padre… el Faraón de Egipto RANSES.-

-¿Un mensaje… a mí.. un viejo anciano…?

-Si, a ti y a tu esposa. Es orden Imperial que a partir de hoy, tú y tu mujer, viajareis al Palacio Imperial, donde los mejores médicos del mundo os curaran

Todo el pueblo se puso en pie.. aplaudiendo.

-A partir de hoy, viviréis en palacio…como premio al amor que aún tenéis por vuestro hijo.. desaparecido…y esta orden reclamará la presencia de todos tus hijos en Palacio

-_¿ Que nos querrá el Faraón…? Pensaban

-Quiero que continúe mi visita a este pueblo y una vez terminada…. Vosotros… hijos de FAISAL…cenareis en mi mesa… por haber cuidado a vuestro padre

-¡¡No podemos, majestad…?

¿Cómo se negaban a una orden del príncipe?

-Príncipe… no somos… bueno… yo no soy merecedor de tanto honor…

El remordimiento y el dolor acumulado en el corazón de sus hermanos, estaba a punto de estallar

-¿Por qué… no sois merecedores…?

-Porque hace mucho tiempo,los celos y la maldad cubrió mis ojos y mi corazón y yo…

--Si algo tienes que decir… haz lo ahora… o cállate para siempre…

-Yo… he matado a mi propio hermano…

El pueblo se asustó al escuchar aquellas palabras pero los ancianos padres, estaban tan llenos de dolor, que sus oídos apenas escuchaban. El Príncipe se puso en pie

-Estás declarando ante mi y tu pueblo.. que tú mataste a tu pequeño hermano…

-Si.. lo declaro y os pido la muerte para mí… pues mis hermanos son inocentes y yo les obligué a que me obedecieran…

-¿Te das cuenta que el delito que estás declarando se paga con la muerte…?

-La muerte ya no me importa… porque he muerto cada día que he vivido, desde aquel instante

-Comandante.. este hombre pagará ahora mismo con su muerte, la cual se producirá separando sus brazos y sus piernas del cuerpo con el Sable Imperial

-No tengo miedo, príncipe, yo ya estoy muerto de dolor…

-¿Y si volvieras a aquel día… volverías ha matar a tu hermano…

-NUNCA…--gritaron todos – NUNCA…

-Ordeno a todo el pueblo, que baje su mirada hasta que yo lo mande y vosotros también

El príncipe, comprendió el arrepentimiento de sus hermanos y lentamente, fue desnudándose hasta quedar al descubierto su pecho… en donde brillaba… una mancha blanca..

-Levantad vuestros ojos…

-¡¡¡Es mi hijo….!!!- exclamó por primera vez desde hacía mucho tiempo.. su anciana madre..!!! ¡¡¡es él… mi pequeño…!!- Y sí, allí de pie frente a su pueblo, aquel niño se había convertido en futuro Faraón.. Abrazándose a sus padres y llorando de emoción. Sus hermanos.. no podían creer lo que veían pero la mancha era igual a la de su pequeño hermano que creían muerto….

-Soy yo, hermanos míos… no temáis porque he visto vuestro dolor y arrepentimiento y por eso os perdono. Quiero que vengáis a mi palacio y sigáis cuidando de nuestros padres y podamos empezar una nueva vida, bajo la protección del Faraón que también es mi padre. Y así, todo el pueblo lleno de lágrimas por la emoción vivida, se abrazó al futuro Faraón, y dicen que nunca más volvieron a ver a la familia FAISAL, porque desde aquel día, vivieron en palacio al lado de su hermano, el futuro FARAÓN DE EGIPTO.